บทที่ 150 น้ำตาตกใน จ่าย “ค่าผ่านทาง”

นั่นไม่ใช่การช่วยท่านป้องกันภัยอันตรายที่ไม่รู้จักอะไรทั้งสิ้น แต่คือ ขอเพียงท่านจ่ายเงิน พวกเขาก็จะ... ไม่สร้างภัยอันตรายให้ท่าน

ผ่านไปอีกหลายวัน บรรยากาศบนถนนหลวงเขาหูวัวก็เกิดการเปลี่ยนแปลงที่ละเอียดอ่อนขึ้น ในตอนแรก ขบวนสินค้าที่ดื้อดึงไม่ยอมจ่ายเงิน ล้วนต้องพบเจอกับ “การเดินทางสุดมหัศจรรย์” อย่างไม่มีข้อยกเว้น

บางขบวน เดินๆ อยู่ ถนนข้างหน้าก็ถูก “ดินถล่ม” ที่เกิดขึ้นกะทันหันปิดตาย ไม่ใหญ่ไม่เล็ก ก็แค่กองหินและดินโคลน ทำความสะอาดไม่ยาก แต่ก็ต้องเสียเวลาไปกว่าครึ่งค่อนวัน พอพวกเขาทำความสะอาดเสร็จอย่างทุลักทุเล ท้องฟ้าก็มืดแล้ว

บางขบวน แค่พักผ่อนครู่เดียว ก็พบว่าในหญ้าสำหรับม้ามีสมุนไพรที่ทำให้สัตว์ท้องเสียผสมอยู่ คนและผู้คุ้มภัยปลอดภัยดี แต่ล่อและม้าที่ลากของกลับขาอ่อนท้องเสีย อย่าว่าแต่เดินทางเลย แค่ยืนยังยืนไม่อยู่

ยังมีที่ประหลาดกว่านั้นอีก ขบวนผู้คุ้มภัยคุ้มกันสินค้าเดินอยู่ในเส้นทางเล็กๆ ในป่า รังต่อบนหัวก็ “บังเอิญ” ตกลงมา ฝูงต่อป่าที่รังแตกไล่ต่อยคน แม้จะไม่ถึงตาย แต่ก็ทำให้แต่ละคนหน้าบวมเหมือนหัวหมู ดูน่าสังเวชยิ่งนัก