บทที่ 151 โจรปล้นรึ ไม่ นี่คือค่าบริการ

ถานไถหมิงอวี่เพลิดเพลินกับสายตาตกตะลึงของทุกคน ยืดอกขึ้นสูง เชิดคางใส่จ้าวเหิง ราวกับเด็กน้อยที่สอบได้คะแนนเต็มแล้วรอคอยคำชมจากผู้ปกครอง “นี่เป็นแค่รายได้ของวันนี้วันเดียวนะ! ขบวนสินค้าใหญ่ๆ พวกนั้น ในที่สุดก็ยอมอ่อนข้อ วันนี้แค่ ‘ห้างร้านว่านฮั่ว’ กับ ‘ห้างร้านเต๋ออวิ้นเสียง’ สองเจ้า ก็เก็บมาได้ตั้งสองร้อยกว่าตำลึงแล้ว รวมกับขบวนสินค้าเล็กๆ อื่นๆ อีก ทั้งหมดก็เก็บมาได้สามร้อยยี่สิบห้าตำลึง!”

สามร้อยยี่สิบห้าตำลึง! ตัวเลขนี้ทำเอาเชลยศึกรอบข้างต่างสูดหายใจเย็นเยียบ เมื่อก่อนพวกเขาติดตามเฮยซานเซียวออกปล้นชิงชาวบ้าน เสี่ยงชีวิตทำงานหนักแทบตาย ปล้นมาได้สักร้อยกว่าตำลึงก็ถือว่าเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่แล้ว ตอนนี้กลับดี รองหัวหน้าค่ายชิงเฟิงวันเดียวมีรายรับตั้งสามร้อยกว่าตำลึง? เงินนี่มันช่างหาง่ายเกินไปแล้ว!

จ้าวเหิงมองดูถุงเงินถุงนั้น บนใบหน้ากลับไม่มีสีหน้าประหลาดใจใดๆ เพียงแค่พยักหน้าอย่างสงบนิ่ง “ไม่เลว ลำบากแล้ว”

เห็นปฏิกิริยาที่ราบเรียบของเขา ความภาคภูมิใจในใจของถานไถหมิงอวี่ก็ลดลงเล็กน้อย รีบเสริมว่า “จริงสิ พี่เขย พวกขบวนสินค้าเหล่านั้นร้องห่มร้องไห้ว่าจน บอกว่าค่าผ่านทางหนึ่งส่วนมันแพงเกินไป พวกเขาทำธุรกิจไม่ไหว ข้า... ข้าก็เลยถือวิสาสะตัดสินใจ ลดให้พวกเขาเหลือรถละห้าตำลึงเงิน ข้าคิดว่า ไม่ควรรุกไล่พวกเขาจนเกินไป น้ำซึมบ่อทรายดีกว่า”

จ้าวเหิงฟังจบ กลับหัวเราะออกมา ตบไหล่เขาอย่างชื่นชม “ทำได้ถูกต้องแล้ว ข้ายังกังวลอยู่เลยว่าเจ้าจะใจร้อนเลือดพุ่งพล่าน ไปงัดข้อกับพวกเขา การที่เจ้าสามารถคิดได้ถึงชั้นนี้ แสดงว่าเจ้าไม่ใช่คนบุ่มบ่ามที่รู้จักแต่ใช้ทวนอีกต่อไปแล้ว”