บทที่ 152 เงินทองกองเต็มพื้น

“ข้าเข้าใจแล้ว พี่เขย!” ถานไถหมิงอวี่ตบหน้าอก ราวกับกำลังทำสัญญาทางทหาร “ข้ารับรอง ต่อไปนี้ใครเดินบนถนนสายนี้ของพวกเรา ล้อรถจะมั่นคงยิ่งกว่าเดินบนถนนหลวงของทางการเสียอีก!”

เขาคว้าถุงเงินบนพื้นขึ้นมา น้ำหนักที่หนักอึ้งทำให้เขาฉีกยิ้มกว้าง นี่ไม่ใช่ของที่ปล้นมา แต่เป็นของที่คนอื่นยินดีมอบให้ด้วยความสมัครใจ! ความรู้สึกนี้ มันสบายตัวยิ่งกว่าการต่อสู้ชนะเสียอีก เขาแบกถุงเงิน วิ่งปรู๊ดกลับไปยังค่ายหลังทันที ต้องรีบให้พี่สาวและพี่ใหญ่ได้เห็นว่า วิธีการของพี่เขย มันวิเศษขนาดไหน!

...

คลังเก็บของตั้งอยู่ในห้องหินลึกเข้าไปในค่ายเดิมของค่ายสามดาบ ที่นี่ฤดูหนาวอบอุ่นฤดูร้อนเย็นสบาย มีทางเข้าแคบๆ เพียงทางเดียว ง่ายต่อการป้องกันยากแก่การโจมตี ถานไถหมิงเยว่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะ บนโต๊ะมีสมุดบัญชีกางอยู่ ข้างๆ กัน สองพี่น้องเถี่ยตั้นและผินผินกำลังเล่นพันด้ายกันเงียบๆ อยู่ที่มุมห้อง

คิ้วของนางขมวดเล็กน้อย ปลายพู่กันขนหมาป่าในมือค้างอยู่บนกระดาษ ไม่ยอมจรดลงไปเสียที บนสมุดบัญชี ในช่องที่บันทึกเสบียงอาหาร ตัวเลขลดลงทุกวัน เห็นแล้วใจหาย เสียงทุ้มต่ำของถานไถหมิงเลี่ยดังมาจากข้างกองกระสอบเสบียง เขาปัดฝุ่นที่มือ สีหน้าเคร่งขรึม “เมื่อครู่ข้าลองนับดูอีกรอบ เสบียงที่ยึดมาจากค่ายสามดาบ หมดไปครึ่งหนึ่งแล้ว บวกกับเชลยศึกที่รับเข้ามาใหม่ ตอนนี้ในค่ายมีปากท้องเจ็ดร้อยกว่าปาก กินกันแบบนี้ เสบียงที่เหลืออยู่คงอยู่ได้ไม่ถึงเดือน”