บทที่ 153 รังโจรกลายเป็นโรงงาน

จ้าวเหิงในใจมั่นคง คำนวณเวลาดู ก็ควรจะถึงแล้วจริงๆ ประสิทธิภาพการทำงานของเสิ่นจือเวยนั้น ยอดเยี่ยมไร้ที่ติ เขาหันไปตะโกนเรียกเฉินซานหยวนที่กำลังสั่งการคนอีกกลุ่มให้ปรับพื้นที่อยู่ไม่ไกล “ซานหยวน!”

เฉินซานหยวนได้ยินเสียง ก็รีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาทันที บนตัวของเขาก็เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนและฝุ่นเช่นกัน แต่ท่วงท่ายังคงยืดตรงแน่วดั่งต้นสน “ท่านอาจารย์ มีอะไรให้รับใช้ขอรับ”

“เจ้านำพี่น้องห้าสิบคน ไปรับที่หน้าประตูเขาหน่อย พาเถ้าแก่เฉียนและขบวนรถของเขามาที่ค่ายสามดาบนี่ ระหว่างทางระวังหน่อย อย่าให้ล่อและม้าตกใจ แล้วก็อย่าให้รถตกคูด้วย” จ้าวเหิงสั่งการ น้ำเสียงไม่ช้าไม่เร็ว

“รับทราบ!” เฉินซานหยวนไม่ถามมากความ โค้งคำนับรับคำสั่ง หันหลังไปเรียกชายฉกรรจ์ห้าสิบคน แล้วพากันเดินลงเขาไปอย่างเอิกเกริก รถม้าหลายสิบคันเข้าภูเขา ความเคลื่อนไหวนี้ไม่เล็กเลย ไม่นาน ข่าวก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งค่ายชิงเฟิง

เมื่อสามพี่น้อง ถานไถหมิงเลี่ย ถานไถหมิงอวี่ และถานไถหมิงเยว่ ทราบข่าวและรีบมายังค่ายเก่าของค่ายสามดาบ พวกเขาก็ตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้าจนพูดไม่ออก สนามฝึกซ้อมขนาดมหึมาที่เคยเป็นของค่ายสามดาบ บัดนี้ได้กลายเป็นลานขนถ่ายสินค้าที่คึกคักจอแจอย่างยิ่ง รถม้าที่บรรทุกท่อนยาวๆ สีเขียวมรกตมาเต็มลำ ค่อยๆ จอดเทียบท่าในตำแหน่งที่กำหนดไว้อย่างเป็นระเบียบภายใต้การสั่งการของเฉินซานหยวน ทหารค่ายชิงเฟิงห้าสิบคน บวกกับกุลีอีกหลายสิบคนที่ได้ยินข่าวแล้วมามุงดู กำลังร่วมแรงร่วมใจกันขนสินค้าลงจากรถ