บทที่ 154 น้ำตาลขาวบรรจุไห! มูลค่าดั่งทองพันชั่ง

เจ็ดวันติดต่อกัน ทั่วทั้งค่ายเก่าของค่ายสามดาบ จมอยู่ในกลิ่นหอมหวานประหลาดและความวุ่นวายที่ตึงเครียด กองอ้อยที่สูงราวภูเขา ลดน้อยลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า โม่หินขนาดยักษ์หมุนตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นจนพระอาทิตย์ตกไม่เคยหยุดพัก น้ำอ้อยสีเขียวมรกตที่คั้นออกมาได้ไหลรวมกันเป็นลำธาร ไหลลงสู่โอ่งใบใหญ่ทีละใบ จากนั้น น้ำอ้อยเหล่านี้ก็ผ่านการต้มเคี่ยวและกรองในเบื้องต้น จนข้นหนืดขึ้นเรื่อยๆ

ขั้นตอนที่สำคัญที่สุด ดำเนินการอย่างลับๆ ในเพิงดินที่สร้างขึ้นใหม่สองสามหลัง จ้าวเหิงเฝ้าอยู่ที่นี่ด้วยตัวเอง ในเพิง กระทะใบใหญ่หลายสิบใบตั้งเรียงราย ด้านล่างจุดไฟอ่อนๆ ในกระทะคือน้ำเชื่อมข้นหนืดที่ผ่านการต้มเคี่ยวมาแล้วหนึ่งรอบ สีสันยังคงขุ่นมัวเล็กน้อย เป็นสีเหลืองอ่อน

ข้างๆ กัน เชลยศึกสองสามคนที่ผ่านการคัดเลือกอย่างพิถีพิถันและปากหนักที่สุด กำลังปฏิบัติตามคำสั่งของจ้าวเหิงอย่างระมัดระวัง นำผงถ่านกัมมันต์ที่ผ่านการบด ชุบแข็ง และบดซ้ำอีกครั้ง ห่อด้วยถุงผ้าเนื้อละเอียด จุ่มลงไปในน้ำเชื่อม

นี่เป็นกระบวนการที่ทดสอบความอดทนอย่างยิ่ง ความสามารถในการดูดซับอันทรงพลังของถ่านกัมมันต์ จะค่อยๆ ดูดซับเม็ดสีและสิ่งเจือปนในน้ำเชื่อมออกไปทีละน้อย วิธีการนี้ อย่าว่าแต่โจรป่าพวกนี้เลย ต่อให้เป็นปรมาจารย์ทำน้ำตาลเกล็ดน้ำค้างที่เก่งที่สุดในเมืองหลวง ก็ยังไม่เคยได้ยินมาก่อน ทุกคนต่างกลั้นหายใจ จ้องมองการกระทำของจ้าวเหิง พวกเขาไม่เข้าใจว่าผงถ่านสีดำเมี่ยมนี้ จะทำให้น้ำเชื่อมสีเหลืองกลายเป็นสีขาวได้อย่างไร แต่พวกเขาเคยเห็นผลงานระดับเทพของจ้าวเหิงมามากเกินไปแล้ว ตอนนี้จึงมีความเชื่อมั่นในตัวเขาอย่างแทบจะมืดบอด

ผ่านไปอีกสองวัน เมื่อน้ำเชื่อมหม้อแรกที่ผ่านการดูดซับและกรองซ้ำไปซ้ำมาถูกนำกลับไปต้มเคี่ยวใหม่ พร้อมกับการระเหยของน้ำ ที่ก้นหม้อเริ่มมีผลึกละเอียดตกตะกอนออกมา ทุกคนที่มุงดูอยู่ต่างก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงอุทานที่พยายามกดทับไว้ออกมา นั่นไม่ใช่ตังเมหรือน้ำตาลทรายแดงที่มีสีสันเจือปนและมีเนื้อหยาบๆ ที่พวกเขาเคยเห็นจนชินตา แต่มันคือสีขาว! เป็นสีขาวบริสุทธิ์ที่เกือบจะเหมือนหิมะ