บทที่ 155 ปิงถังหูลู่

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง ตอนที่ถานไถหมิงเยว่กลับมาจากโกดัง บนตัวของนางยังคงมีกลิ่นหอมหวานของน้ำตาลทรายขาวและกลิ่นขี้เลื่อยติดอยู่ นางรับผิดชอบนำคนไปตรวจนับ จดบันทึก และปิดผนึกน้ำตาลทรายขาวที่เพิ่งผลิตเสร็จใหม่ๆ เหล่านั้น ทุกไหล้วนเกี่ยวพันกับอนาคตของค่าย นางไม่กล้าละเลยแม้แต่น้อย

ทันทีที่เดินเข้ามาในลานบ้าน ก็เห็นซูหว่านเอ๋อร์กำลังเล่นเป็นเพื่อนเถี่ยตั้นและผินผินอยู่ที่โต๊ะหิน ส่วนจ้าวเหิงอยู่ที่มุมลานบ้าน ไม่รู้ไปขนเตาดินเผาเล็กๆ มาจากไหน กำลังนั่งยองๆ ก่อไฟอยู่บนพื้น

เมื่อเห็นถานไถหมิงเยว่ ซูหว่านเอ๋อร์ก็ลุกขึ้นยืนอย่างเกร็งๆ เล็กน้อย ยิ้มให้นาง ถือเป็นการทักทาย ถานไถหมิงเยว่ก็พยักหน้าให้อย่างอ่อนโยน สำหรับสตรีที่มีชะตาชีวิตน่าสงสารเช่นเดียวกันผู้นี้ ในใจของนางไม่มีความรังเกียจเดียดฉันท์ ตรงกันข้าม กลับมีความรู้สึกสนิทสนมแบบคนหัวอกเดียวกันอยู่หลายส่วน การที่มีสตรีที่มีความรู้และนิสัยอ่อนโยนคอยอยู่เป็นเพื่อนเด็กๆ ในค่าย นางก็วางใจขึ้นมาก

สายตาของนางจับจ้องไปที่จ้าวเหิงอย่างรวดเร็ว “ฟ้าจะมืดแล้ว ท่านไปนั่งยองๆ ทำอะไรอยู่ตรงนั้น” ถานไถหมิงเยว่เดินเข้าไป มองดูเปลวไฟที่เต้นระริกอยู่ในเตาดินเผาเล็กๆ ถามอย่างสงสัยใคร่รู้ “ทำของอร่อยให้ลูกๆ กิน” จ้าวเหิงตอบโดยไม่เงยหน้า ตั้งอกตั้งใจเขี่ยฟืนไฟ

ถานไถหมิงเยว่มองดูใบหน้าด้านข้างที่จริงจังของเขา แสงไฟจากเตาสะท้อนบนใบหน้าของเขา ฉาบไล้เป็นสีส้มอบอุ่น ซูหว่านเอ๋อร์เห็นดังนั้น ก็รู้กาละเทศะ หาข้ออ้างขอตัวลากลับไปพร้อมกับความสงสัยเล็กน้อย ในลานบ้าน เหลือเพียงครอบครัวสี่คน