บทที่ 156 รายรับวันละแปดร้อยตำลึง! เทพเจ้าแห่งโชคลาภชัดๆ!

จ้าวเหิงมองดูท่าทางร้อนรนราวกับลิงของเขา บนใบหน้าปรากฏความขบขันระคนจนใจ ส่ายหน้าเบาๆ “หมดแล้ว ซานจาในหม้อหมดแล้ว ทำมาแค่ไม่กี่ไม้นี้ให้เด็กๆ ได้ลองชิมของใหม่เท่านั้น”

เขาโยนไม้ไผ่ที่กินเหลือในมือเข้ากองไฟ มองดูมันถูกเปลวไฟกลืนกินอย่างรวดเร็ว แล้วจึงค่อยๆ กล่าวอย่างไม่รีบร้อน “ถ้าเจ้าอยากกินขนาดนั้นจริงๆ ที่เนินเขาด้านรับแสงแดดหลังเขามีซานจาป่าแบบนี้เยอะแยะ ผลสีแดง เปรี้ยวมาก วันหลังเจ้าก็พาคนไปเก็บเอง เก็บกลับมาแล้ว ข้าจะสอนเจ้าเคี่ยวน้ำตาล สอนเจ้าเคลือบ ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่สองไม้เลย ให้พี่น้องใต้บังคับบัญชาของเจ้ากินคนละไม้ก็ยังได้”

“จริงหรือ พี่เขยท่านห้ามหลอกข้านะ!” ถานไถหมิงอวี่ได้ยินดังนั้น ดวงตาก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับมองเห็นปิงถังหูลู่เต็มภูเขากำลังกวักมือเรียกเขาอยู่

จ้าวเหิงคร้านจะสนใจท่าทางไร้อนาคตของเขา ปัดฝุ่นที่มือแล้วลุกขึ้นยืน สายตากวาดมองเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยฝุ่นของเขา คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย “พูดธุระสำคัญ ฟ้ามืดขนาดนี้แล้วเจ้ารีบร้อนวิ่งมาหาข้าทำไม ที่ตีนเขาเกิดเรื่องหรือ”

พอเอ่ยถึงธุระสำคัญ ความตะกละบนใบหน้าของถานไถหมิงอวี่ก็หายไปในทันที เขาราวกับเพิ่งนึกถึงจุดประสงค์ของการมาครั้งนี้ได้ ตบหน้าขาฉาดใหญ่