บทที่ 157 โจรป่าได้รับเงินเดือน? นานๆ ทีจะเจอ

จ้าวเหิงมองเขา ในแววตาเผยความชื่นชม เจ้าเด็กนี่ ในที่สุดก็ไม่ใช่คนบุ่มบ่ามหัวดื้อที่รู้แต่จะใช้กำลังอีกต่อไปแล้ว รู้จักคิดถึงความเสี่ยงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังปัญหาแล้ว

“ดังนั้น ‘การบริการ’ ของพวกเรา จึงต้องทำให้ถึงที่ยิ่งขึ้น” จ้าวเหิงพูดเน้นทีละคำ “ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เจ้าต้องจัดสรรกำลังคนใหม่ ทุกวัน ต้องรับประกันว่าจะมีหน่วยทหารม้าสามหน่วย ออกลาดตระเวนบนเส้นทางภูเขาสองร้อยลี้นี้อย่างไม่ขาดสาย”

“ทหารม้ารึ” ถานไถหมิงอวี่ชะงักไป ม้าในค่ายมีไม่มากนัก ส่วนใหญ่เป็นม้าที่ยึดมาได้ หากจัดทหารม้าสามหน่วย ก็แทบจะต้องส่งทหารม้าทั้งหมดที่มีออกไป

“ถูกต้อง ต้องเป็นทหารม้า” น้ำเสียงของจ้าวเหิงไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง “การตอบสนองต้องรวดเร็ว ความคล่องตัวต้องสูง แต่ละหน่วยมีสิบคน แบ่งเป็นสามกะ และแต่ละหน่วยต้องมีพลธนูและพลหน้าไม้ประจำการอยู่ด้วย แต่ละหน่วยจัดสรรหน้าไม้กลเทวะให้ห้าคัน ผลัดเปลี่ยนกันลาดตระเวนตั้งแต่เช้าจรดค่ำ จำไว้ ภารกิจของพวกเจ้ามีสามอย่าง”

เขาชูขึ้นมาหนึ่งนิ้ว “ข้อแรก กวาดล้าง โจรเล็กโจรน้อย ผู้ลี้ภัยคนใดก็ตามที่ปรากฏตัวใกล้ถนนหลวงและมีเจตนาไม่ดี ไม่ว่าจะเป็นคนของใคร หากเตือนแล้วไม่ฟัง ให้ฆ่าทิ้งทันที ณ ที่เกิดเหตุ แขวนศพประจานไว้ริมทาง พวกเราต้องทำให้ทุกคนรู้ว่า เมื่อจ่ายค่าผ่านทางให้ค่ายชิงเฟิงแล้ว บนถนนสายนี้ ก็จะมีเพียงกฎเดียว นั่นคือกฎของค่ายชิงเฟิง” ไอสังหารในคำพูด ทำให้บรรยากาศในลานบ้านดูเหมือนจะเย็นลงไปหลายส่วน