บทที่ 158 ขยายกำลังพล ผู้ลี้ภัยคือแหล่งกำลังทหาร

ถานไถหมิงเลี่ยไม่ได้มองน้องชาย แต่กลับหันไปมองจ้าวเหิง ในดวงตาที่มักจะซ่อนความเฉียบคมไว้อย่างมิดชิดคู่นั้น บัดนี้เต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน มีทั้งความตกตะลึง ความชื่นชม แต่ส่วนใหญ่คือการยอมรับที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

“น้องเขย” เขาเอ่ยปากอย่างเชื่องช้า เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง “ข้าเคยคิดมาตลอดว่า เจ้าเพียงแค่เก่งกาจในกลอุบายพิสดาร สามารถแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าของค่ายได้ แต่จนถึงวันนี้ ข้าถึงได้รู้ว่า สิ่งที่เจ้าซ่อนไว้ในอกนั้น คือพรสวรรค์ที่จะปกครองแผ่นดิน”

“พี่ใหญ่ชมเกินไปแล้ว” จ้าวเหิงวางถ้วยน้ำลง สีหน้าสงบนิ่ง “ข้าเพียงแค่คิดว่า พี่น้องในค่าย จะใช้ชีวิตแบบเลียเลือดจากคมดาบ มีวันนี้ไม่รู้จะมีพรุ่งนี้หรือไม่ตลอดไปไม่ได้”

“พูดได้ดี!” ถานไถหมิงเลี่ยตบโต๊ะดังปัง สะเทือนจนจานชามกระโดดขึ้นมา เขาลุกขึ้นยืน เดินไปมาสองสามก้าวในห้องโถง กลิ่นอายของผู้นำที่อยู่ในตำแหน่งสูงมานานแผ่ซ่านออกมาอย่างชัดเจน เขาหันขวับกลับมา จ้องมองจ้าวเหิงด้วยสายตาที่ร้อนแรง “น้องเขย เจ้ารู้หรือไม่ว่า พี่น้องในค่ายของเราแปดร้อยกว่าคนนี้ ล้วนมีที่มาที่ไปอย่างไร”

ไม่รอให้จ้าวเหิงตอบ เขาก็พูดต่อด้วยตนเอง น้ำเสียงเจือไปด้วยความเศร้าโศกและหนักอึ้ง “ในหมู่พวกเขา เกินครึ่ง ล้วนเป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายที่เคยติดตามท่านพ่อของข้าไปเสี่ยงชีวิตที่ชายแดน! คือทหารผ่านศึกที่รอดชีวิตจากการรบมานับร้อยครั้ง! พวกเขาก็เคยได้รับเบี้ยหวัดจากราชสำนัก ก็เคยหลั่งเลือดในสนามรบเพื่อปกป้องบ้านเมือง แต่ผลลัพธ์เล่า ขุนนางชั่วครองเมือง ตระกูลถานไถของข้าได้รับความไม่เป็นธรรม พวกเขาก็พลอยได้รับผลกระทบไปด้วย กลายเป็นผู้ลี้ภัย สุดท้ายก็ทำได้เพียงติดตามข้า มาเป็นโจรป่าอยู่ที่เขาหูวัวแห่งนี้!”