บทที่ 159 ตั๋วเงินพันตำลึงควักได้ง่ายดาย

ถานไถหมิงเลี่ยคิ้วขมวดแน่น “น้องเขย ความคิดของเจ้าดีมาก แต่ว่า พวกเราไม่มีเสบียงอาหารมากขนาดนั้น เสบียงที่ยึดได้จากค่ายสามดาบและเนินหินเหลืองเมื่อวันก่อน ดูเหมือนจะเยอะ แต่ค่ายของพวกเรามีปากท้องเจ็ดร้อยกว่าปาก ทุกวันต้องกินต้องใช้มหาศาล ถึงตอนนี้ก็กินไปกว่าครึ่งแล้ว ถ้ารับคนเพิ่ม ไม่เกินหนึ่งเดือน พวกเราเองก็คงต้องอดตาย”

นี่ก็คือความจริง ความฝันจะยิ่งใหญ่แค่ไหน ก็ต้องอิ่มท้องก่อน “เรื่องเสบียงอาหาร จัดการง่าย” ในขณะที่ถานไถหมิงเลี่ยรู้สึกจนปัญญา จ้าวเหิงกลับพูดประโยคนี้ออกมาอย่างเรียบง่าย

เขาล้วงกระดาษที่พับไว้อย่างเรียบร้อยสองสามแผ่นออกมาจากอกเสื้อ วางลงบนโต๊ะ ถานไถหมิงเยว่อยู่ใกล้ที่สุด มองเห็นตราประทับและตัวอักษรบนนั้นได้ในแวบเดียว อดไม่ได้ที่จะอุทานเสียงหลง “ตั๋วเงินของสี่ไห่ทง?” ถานไถหมิงเลี่ยและถานไถหมิงอวี่ก็ขยับเข้ามาดู เห็นบนกระดาษเหล่านั้น พิมพ์ตัวอักษร “หนึ่งพันตำลึง” ไว้อย่างชัดเจน ตราประทับสีแดงสดใสสะดุดตา

“นี่คือ...” ถานไถหมิงเลี่ยจ้องมองจ้าวเหิงอย่างตกตะลึง เขารู้ว่าจ้าวเหิงพอมีฐานะอยู่บ้าง แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะสามารถควักตั๋วเงินหลายพันตำลึงออกมาได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ นี่ไม่ใช่จำนวนเงินเล็กน้อยเลย ไม่ต้องคิดก็รู้ ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างรู้ดีว่าจ้าวเหิงมีความสัมพันธ์อันดีกับนายน้อยแห่ง “สี่ไห่ทง” และทั้งสองคนยังมีความร่วมมือทางธุรกิจกันอีกด้วย

“นี่เป็นเงินเก็บเล็กน้อยที่ข้าเหลืออยู่แต่ก่อน” จ้าวเหิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ “เอาไปใช้แก้ขัดก่อน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเราสามารถเริ่มรับซื้อเสบียงอาหารขนานใหญ่ได้แล้ว หมิงอวี่ ช่วงสองสามวันนี้ตอนเจ้าลงเขา ก็ถือโอกาสไปถามไถ่ขบวนสินค้าที่เดินทางผ่านมาเหล่านั้นด้วยว่า เจ้าไหนทำธุรกิจค้าข้าว บอกพวกเขาว่า ค่ายชิงเฟิงต้องการซื้อเสบียง ขอเพียงราคาสมเหตุสมผล มีเท่าไหร่ เอาหมด”