บทที่ 160 น้ำตาลเกล็ดน้ำค้างนี้ แพงยิ่งกว่าทองคำ!

การประกาศเรื่องเงินเดือน ราวกับเป็นการฉีดเลือดไก่ (ยาโด๊ป) เข็มใหญ่ให้แก่คนทั้งค่ายชิงเฟิง ส่วนการส่งมอบน้ำตาลทรายขาวในอีกสามวันต่อมา ก็ทำให้อารมณ์ที่คลั่งไคล้นี้ ตกตะกอนกลายเป็นความเคร่งขรึมที่เกือบจะศักดิ์สิทธิ์

ท้องฟ้าเพิ่งจะสางสว่าง สนามฝึกซ้อมก็เต็มไปด้วยผู้คนแล้ว ไม่มีใครพูดจา ไม่มีใครส่งเสียงดัง สายตาของทุกคนรวมศูนย์อยู่ที่ใจกลางสนามฝึกซ้อม ไหดินเผาสูงสองฉื่อหนึ่งร้อยใบ วางเรียงกันเป็นระเบียบสิบแถว ปากไหถูกปิดผนึกด้วยกระดาษน้ำมันหนาและเชือกป่านอย่างแน่นหนา ตัวไหถูกเช็ดถูจนไม่มีฝุ่นจับแม้แต่นิดเดียว ส่องประกายเรียบง่ายภายใต้แสงอรุณ ไหดินที่ดูธรรมดาๆ เหล่านี้แหละ ที่บรรจุอนาคตของค่ายชิงเฟิงเอาไว้

“พี่หวัง ท่านว่า... แค่น้ำตาลเกล็ดน้ำค้างไหเดียวแค่นี้ จะแลกข้าวสารและแป้งหมี่มาได้เป็นภูเขาจริงๆ หรือ” ชายฉกรรจ์คนหนึ่ง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง กดเสียงต่ำถามทหารผ่านศึกที่อยู่ข้างๆ ทหารผ่านศึกที่ถูกเรียกว่าพี่หวัง เบิกตากว้างราวกับกระดิ่งทองแดง กลัวว่าจะพลาดรายละเอียดแม้เพียงเล็กน้อย เขาได้ยินดังนั้น ก็หันหน้ามา ถ่มน้ำลาย “เจ้ารู้อะไร! นี่คือของวิเศษที่ท่านอาจารย์จ้าวพลิกหินให้เป็นทอง! น้ำเชื่อมที่แจกให้เมื่อหลายวันก่อนเจ้าไม่ได้ดื่มรึ ข้ามีชีวิตมาสี่สิบกว่าปี ยังไม่เคยลิ้มรสความหวานที่สะอาดบริสุทธิ์ขนาดนั้นมาก่อน! ถ้าเจ้ายังกล้าพูดจาเหลวไหลอีก ข้าจะดึงลิ้นเจ้าออกมา!”

ชายคนนั้นตกใจจนตัวสั่น รีบพยักหน้าหงึกๆ “ใช่ๆๆ พี่หวังพูดถูก เป็นของวิเศษ ของวิเศษ!” เมื่อเขามองไปที่ไหดินเผาเหล่านั้นอีกครั้ง ในแววตาก็ไม่มีความสงสัยอีกต่อไป เหลือเพียงความเคารพยำเกรงที่ร้อนแรง

บนเวทีสูง ถานไถหมิงเลี่ยยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง ร่างกายยืดตรงแน่ว แต่ไม่มีใครเห็นว่า กำปั้นที่ซ่อนอยู่ด้านหลังของเขา กำแน่นจนแทบจะไร้ความรู้สึกไปแล้ว “ข้าอยู่ในกองทัพมาหลายปี เคยคุ้มกันเงินเบี้ยหวัด เคยคุ้มกันเสบียงอาหาร ไม่เคยมีครั้งไหน ที่เหงื่อออกมือมากเท่าวันนี้มาก่อน” เขาถอนหายใจยาว ในน้ำเสียงเจือแววเยาะเย้ยตัวเองเล็กน้อย