บทที่ 161 เชลยศึกกลายเป็นผู้ภักดี

เพียงเห็นที่หัวมุมถนนภูเขา ขบวนรถอีกขบวนที่ยาวจนมองไม่เห็นท้ายแถว กำลังไต่เขาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ท่อนยาวสีเขียวมรกตที่คุ้นเคยบนรถนั้น สะดุดตาเป็นพิเศษภายใต้แสงแดด

“แม่มันเอ๊ย!” หางตาของถานไถหมิงเลี่ยกระตุก เขาสบถออกมาอย่างอดไม่อยู่ “คุณชายเสิ่นผู้นี้คิดจะย้ายไร่อ้อยมาให้พวกเราทั้งไร่เลยหรืออย่างไร งานนี้ดูท่าจะหยุดไม่ได้แม้แต่วันเดียวจริงๆ!”

รอยยิ้มที่มุมปากของจ้าวเหิงลึกซึ้งยิ่งขึ้น สินค้าล็อตแรกเพิ่งออกไป วัตถุดิบล็อตที่สองก็มาถึงอย่างต่อเนื่องไร้รอยต่อ นายน้อยแห่งสี่ไห่ทงผู้นี้ ช่างเป็นคนที่จัดการเรื่องราวได้เก่งกาจจริงๆ

ทั้งสองคนเดินลงจากเวทีสูง มาถึงหน้าเพิงดินที่เพิ่งสร้างใหม่สองสามหลัง ในเพิง หัวหน้างานเชลยศึกที่เพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งสองสามคน กำลังตะโกนสั่งการคนงานให้ล้างหม้อใบใหญ่ ขัดล้างโม่หิน ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดคึกคักจอแจอย่างยิ่ง

สายตาของจ้าวเหิงกวาดไปรอบๆ เรียกชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจสอบรอยแยกของโม่หินมาข้างกาย “โจวเหล่าสือ”