บทที่ 174 น้ำตาลเกล็ดน้ำค้างแพงยิ่งกว่าทอง

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เกวียนวัวส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด แล่นออกจากตรอกที่ตั้งของร้านหลู่เว่ยจ้าวจี้ ทั้งสามคนเตรียมจะออกจากเมืองชิงหยาง มุ่งหน้าไปยังประตูเมืองตามถนนสายหลัก รถม้าที่หรูหราคันหนึ่งกลับค่อยๆ แล่นออกมาจากหัวมุมถนน จอดลงตรงหน้าหอฝูหม่านโหลวพอดิบพอดี

ร่างที่คุ้นเคยร่างหนึ่งลงมาจากรถ เงยหน้าขึ้นมองป้ายชื่อหอฝูหม่านโหลวแวบหนึ่ง กำลังจะก้าวเท้าเข้าไป หางตากลับเหลือบไปเห็นเกวียนวัวที่กำลังขับผ่านไปโดยบังเอิญ ร่างของคนผู้นั้นหยุดชะงักไป บนใบหน้าฉายแววประหลาดใจในตอนแรก จากนั้นก็กลายเป็นความยินดีอย่างเข้มข้น ถึงกับไม่สนใจจะเข้าประตูหอฝูหม่านโหลวอีกต่อไป รีบยกชายเสื้อคลุมขึ้นแล้ววิ่งเหยาะๆ ตรงมาทางเกวียนวัว

“ท่าน... ท่านอาจารย์จ้าว!” ผู้ที่มาก็คือเถ้าแก่แห่งหอฝูหม่านโหลว เฉียนเต๋อไห่ นั่นเอง

“เถ้าแก่เฉียนรึ” จ้าวเหิงก็ประหลาดใจอยู่บ้าง เขาหยุดเกวียนวัว ยืดตัวนั่งตรงบนแผ่นกระดานเกวียน เฉียนเต๋อไห่วิ่งมาจนถึงหน้าเกวียนวัว ลมหายใจยังไม่สม่ำเสมอนัก แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันกระตือรือร้น ประสานมือคารวะให้จ้าวเหิงซ้ำๆ “โอ้โฮ ท่านอาจารย์จ้าว ในที่สุดก็ได้รอท่านจนเจอ! ข้ากำลังครุ่นคิดอยู่เลยว่า สองสามวันนี้ควรจะส่งคนที่ไว้ใจได้ขึ้นเขาไปส่งข่าวให้ท่านดีหรือไม่!”

คำพูดนี้ของเขาฟังดูไม่มีหัวไม่มีหาง แต่ความร้อนรนและความรู้สึกโล่งอกนั้น กลับไม่เหมือนเสแสร้งเลยแม้แต่น้อย โซ่วโหวที่อยู่ข้างๆ พึมพำ “ตาเฒ่าเฉียนนี่ วันนี้ทำไมทำตัวเหมือนเจอพ่อแท้ๆ อย่างนั้นล่ะ” ส่วนเฉินซานหยวนกลับคอยสังเกตเฉียนเต๋อไห่อย่างเงียบๆ