บทที่ 173 ปัญหา มันย่อมต้องมาเสมอ

จางแขนเหล็กโยนค้อนยักษ์ทิ้ง ง่ามมือชาหนึบจนแทบไร้ความรู้สึก แต่เขาไม่สนใจสิ่งเหล่านี้ เพียงแค่มองดูแท่งเหล็กกล้าที่ยืดขยายเปลี่ยนรูปบนทั่งตีเหล็กแต่กลับไร้รอยแตกนั้นอย่างเหม่อลอย อ้าปากค้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง

เขาทำยุทโธปกรณ์มาครึ่งค่อนชีวิต กล้ายืนยันว่าเหล็กกล้าที่เคยเห็นมาต่อให้ไม่ถึงพันก็ต้องมีแปดร้อย แต่ไม่ว่าจะเป็นเหล็กกล้าชั้นดีที่กองทัพจัดหามา หรือของราคาแพงที่อ้างว่าผ่านการหลอมร้อยครั้ง ไม่มีชนิดไหนเลยที่จะมีเนื้อสัมผัสเหมือนของที่อยู่ตรงหน้านี้!

นั่นไม่ใช่ความเปราะของเหล็กดิบ และก็ไม่ใช่ความอ่อนนุ่มของเหล็กบริสุทธิ์ แต่เป็นความเหนียวแน่นที่เต็มไปด้วยพลัง ราวกับว่าในโลหะก้อนนี้ มีสัตว์ร้ายที่ไม่ยอมจำนนซ่อนอยู่!

เหล่าชายฉกรรจ์ที่เมื่อครู่ยังตกใจจนแทบฉี่ราด ต่างก็กรูเข้ามาอย่างบ้าคลั่งในตอนนี้ อยากจะสัมผัสแท่งเหล็กกล้าที่ดูไม่สะดุดตาแต่กลับสร้างปาฏิหาริย์ก้อนนั้น แต่ก็กลัวร้อน ทำได้เพียงล้อมวงอยู่ข้างๆ ใบหน้าที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชนต่างเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้และบูชา

ถานไถหมิงเลี่ยก้าวเท้ายาวๆ มาอยู่ข้างกายจ้าวเหิง ตบลงบนไหล่ของเขาอย่างหนักหน่วง เพราะตื่นเต้นเกินไป จึงไม่ได้ยั้งแรง เกิดเสียงดัง “ปึ้ก” ทึบๆ เขามองดูแท่งเหล็กกล้าสีเทาอมฟ้านั้น ดวงตาของเขาลุกโชนไปด้วยประกายแสงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน