บทที่ 172 ดูให้ดี นี่ต่างหากคือการถลุงเหล็กกล้าที่แท้จริง

ถานไถหมิงเลี่ยยืนอยู่ข้างกายจ้าวเหิง มือวางอยู่บนด้ามดาบโดยไม่รู้ตัว เขาไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป แต่สัญชาตญาณของเขาบอกว่า สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของค่ายชิงเฟิงไปโดยสิ้นเชิง

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ร่างกายที่ตึงเครียดมาตลอดของจ้าวเหิง ในที่สุดก็มีท่าทีผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขามองดูเปลวไฟที่พ่นออกมาจากปากเตาหลอม สีของมันเปลี่ยนจากสีเหลืองขุ่นในตอนแรก กลายเป็นสีขาวสว่างจ้าที่แสบตา

“ได้ที่แล้ว” เขากล่าวเสียงเข้ม “เตรียมปล่อยเหล็ก!”

ในวินาทีนี้ หัวใจของทุกคนลอยขึ้นมาอยู่ที่คอหอย จางแขนเหล็กและโจวโหย่วเถียน พร้อมด้วยช่างตีเหล็กที่ใจกล้าอีกสองสามคน สวมผ้ากันเปื้อนหนังหนาๆ ใช้ผ้าเปียกปิดหน้า ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ทางออกด้านล่างของเตาหลอมสูงซึ่งถูกดินเหนียวอุดไว้

“เปิด!” จ้าวเหิงออกคำสั่ง จางแขนเหล็กกัดฟันแน่นในทันที ใช้เหล็กแหลมยาวแท่งหนึ่ง กระแทกเข้าไปอย่างแรงที่จุกดินเหนียวซึ่งถูกเผาจนแดงก่ำนั้น