บทที่ 171 เตาหลอมสูงคำรามลั่น กลืนกินทุกสรรพสิ่ง

“เอาล่ะ” ถานไถหมิงอวี่พยักหน้า ชี้ไปยังเพิงต้มโจ๊กชั่วคราวที่อยู่ข้างๆ “ไปรับโจ๊กร้อนๆ ที่ทางโน้นชามหนึ่ง จากนั้นจะมีคนพาพวกเจ้าไปจัดสรรที่พักที่หุบเขาตีนเขา จำไว้ เมื่อก้าวเข้ามาในค่ายชิงเฟิงของข้า ก็ต้องรักษากฎของค่ายชิงเฟิง กล้าอู้งาน หรือคิดไม่ซื่อ อย่าหาว่าทวนในมือของข้า ถานไถหมิงอวี่ ไม่ไว้หน้า!”

“ขอรับ! ขอรับ! ขอบคุณรองหัวหน้า! ขอบคุณรองหัวหน้า!” ชายฉกรรจ์ผู้นั้นราวกับได้รับอภัยโทษครั้งใหญ่ ขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า พาลูกเมียเดินโซซัดโซเซไปยังเพิงโจ๊กที่ช่วยชีวิตนั้น

มองดูเงาร่างของทั้งสามชีวิตนั้น ในใจของถานไถหมิงอวี่รู้สึกหลากหลายปนเป ครั้งหนึ่ง ตระกูลถานไถของเขาก็เป็นถึงตระกูลขุนนางผู้สูงศักดิ์ ไฉนเลยจะคิดว่าวันหนึ่ง จะต้องมาคลุกคลีอยู่กับกลุ่มคนยากไร้ที่อยู่ชั้นล่างสุดของสังคมเหล่านี้ แต่เมื่อมองดูผู้คนที่ทยอยกันมาหาทางรอดที่ค่ายชิงเฟิงมากขึ้นเรื่อยๆ มองดูค่ายที่ค่อยๆ เปลี่ยนไปและเต็มไปด้วยชีวิตชีวาวันแล้ววันเล่า หัวใจของเขาที่เคยมีแต่ความเคียดแค้น ดูเหมือนจะมีสิ่งอื่นเพิ่มเข้ามาบ้างแล้ว

ในขณะเดียวกัน ข้างฐานรากของเตาหลอมสูง โจวโหย่วจื้อกำลังพาผู้ลี้ภัยสองสามคนที่เขาคัดเลือกมาแล้วว่ามือเท้าคล่องแคล่วว่องไว กำลังเกาหัวแกรกๆ อยู่หน้าแบบแปลนขนาดใหญ่แผ่นหนึ่ง แบบแปลนนั้นจ้าวเหิงเป็นผู้วาดด้วยตนเอง ด้านบนใช้แท่งถ่านวาดโครงร่างของเครื่องจักรกลไม้ขนาดใหญ่ที่ซับซ้อนชิ้นหนึ่ง

“หัวหน้า นี่... นี่มันวาดรูปอะไรกันแน่” ช่างไม้หนุ่มคนหนึ่งขยับเข้ามาใกล้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง “มีทั้งฟันเฟือง มีทั้งก้านสูบ แล้วยังมีไอ้นี่... เหมือนหีบใบใหญ่ๆ ของพรรค์นี้มันจะเอาไปทำอะไรได้”