บทที่ 170 โจรป่าเปิดร้านขายข้าวสาร

จ้าวเหิงมองดูใบหน้าของหวังฝูที่บิดเบี้ยวเพราะความกลัวและความละโมบ ยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นในสายตาของหวังฝู มันช่างคาดเดายากยิ่งกว่าภูตผีปีศาจเสียอีก

“เถ้าแก่หวัง พวกเราเปลี่ยนแนวคิดกันหน่อย” น้ำเสียงของจ้าวเหิงราบเรียบและชัดเจน แฝงไว้ด้วยพลังที่ทำให้ผู้คนมิอาจไม่เชื่อฟัง “ใครบอกกัน ว่าจำเป็นต้องให้ท่านส่งเสบียงอาหารขึ้นมาบนเขาล่ะ”

หวังฝูชะงักไป สมองหมุนตามไม่ทัน “ไม่... ไม่ส่งขึ้นเขา แล้ว... แล้วจะให้ส่งไปที่ไหน”

“ส่งไปที่ตัวอำเภอชิงเหอ” จ้าวเหิงค่อยๆ เผยแผนการของตนเองอย่างไม่รีบร้อน “พวกเราค่ายชิงเฟิง ตั้งใจว่าจะไปเปิดร้านขายข้าวสารแห่งหนึ่งในตัวอำเภอชิงเหอ”

“เปิด... เปิดร้านขายข้าวสารรึ” ลูกตาของหวังฝูแทบจะถลนออกมา ถานไถหมิงเลี่ยที่อยู่ด้านหลังเขาก็ร่างกายสั่นสะท้านไปเช่นกัน ในดวงตาระเบิดประกายแสงที่น่าตกตะลึงออกมาในทันที