บทที่ 169 ลักพาตัวพ่อค้าเสบียง แผนนี้มันเหนือชั้นสิ้นดี

ประตูเขาของค่ายชิงเฟิง วันนี้คึกคักเป็นพิเศษ เฉินซานหยวนและโซ่วโหว สองคนมอมแมมไปด้วยฝุ่นดิน บนใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิดและความรู้สึกแปลกประหลาดเล็กน้อย

ด้านหลังพวกเขา คือพี่น้องค่ายชิงเฟิงร้อยกว่าคนและขบวนเกวียนขนาดใหญ่ที่ประกอบไปด้วยรถลากสิบกว่าคัน บนรถลากทุกคันกองเต็มไปด้วยกระสอบป่าน หนักอึ้ง จนคานลากเกวียนโค้งงอเล็กน้อย

พี่น้องที่รับผิดชอบเฝ้าประตูค่ายต่างอ้าปากค้าง พวกเขาไม่เคยเห็นขบวนขนเสบียงที่ยิ่งใหญ่ตระการตาเช่นนี้มาก่อน นี่มันต้องมีเสบียงอาหารมากแค่ไหนกัน หลายพันชั่ง หรือว่าหลายหมื่นชั่ง

“ซานหยวน โซ่วโหว! พวกเจ้า... ไปปล้นบ้านเศรษฐีรายใหญ่ที่ไหนมากัน” หัวหน้ากลุ่มที่คุ้นเคยกันคนหนึ่งขยับเข้ามาใกล้ กดเสียงต่ำ แต่ดวงตากลับจ้องเขม็งไปที่กระสอบเสบียงเหล่านั้น

เฉินซานหยวนเป็นคนสุขุม เพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร โซ่วโหวที่อยู่ข้างๆ กลับเป็นพวกเก็บความลับไม่อยู่ เขาหัวเราะแหะๆ กดเสียงต่ำ พูดอย่างลึกลับว่า “ปล้นบ้านรึ วิสัยทัศน์แคบไปแล้ว! นี่เรียกว่า... นี่เรียกว่า บริการจัดส่งถึงที่!”