บทที่ 168 แดนสวรรค์แสนอ่อนโยนคือสุสานวีรบุรุษ

จ้าวเหิงซดน้ำแกงในชามจนหมดเกลี้ยงในรวดเดียว รู้สึกเพียงไออุ่นสายหนึ่งพลุ่งพล่านขึ้นมาจากกระเพาะ ขับไล่ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าตลอดหลายวันที่ผ่านมาจนหมดสิ้นในทันที เขาวางชามและตะเกียบลงอย่างพึงพอใจ มองดูถานไถหมิงเยว่ที่นั่งยิ้มอยู่ใต้แสงตะเกียงฝั่งตรงข้าม

ในมือของนางถือสมุดเล่มเล็กๆ เล่มนั้น ลายมือที่งดงามอ่อนช้อยดูงดงามเป็นพิเศษภายใต้แสงตะเกียงสีเหลืองสลัว “นิทานของท่านเรื่องนี้ มีชื่อว่าอะไรหรือ” ถานไถหมิงเยว่เงยหน้าขึ้น ประกายในดวงตาไหวระริก เจือไปด้วยความสงสัยใคร่รู้

“«ไซอิ๋ว» เป็นเรื่องราวของพระรูปหนึ่งที่นำพาสัตว์เลี้ยงสามตัวเดินทางไปอัญเชิญพระไตรปิฎกที่ชมพูทวีป” จ้าวเหิงตอบไปส่งๆ “ไซอิ๋ว...” ถานไถหมิงเยว่ทวนคำนี้เสียงเบา ค่อยๆ ลิ้มรสความหมายของสามคำนี้ จ้าวเหิงยิ้ม ไม่ได้อธิบายอะไรมาก

เขารู้ดีว่า โลกใบนี้ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าชมพูทวีป และยิ่งไม่มีพระพุทธองค์ แต่โลกอันพิสดารพันลึกที่เขากำลังถักทอขึ้นมานี้ กลับสามารถนำพาความสุขที่บริสุทธิ์ที่สุดมาให้เด็กๆ ได้ เพียงเท่านี้ ก็เพียงพอแล้ว

ค่ำคืนยิ่งลึก ในลานบ้านกลับสู่ความเงียบสงบ ถานไถหมิงเยว่เก็บล้างชามตะเกียบ ส่วนจ้าวเหิงก็ไปชำระล้างฝุ่นผงบนร่างกาย เมื่อเขากลับมาถึงห้อง ถานไถหมิงเยว่ก็ปูที่นอนเรียบร้อยแล้ว กำลังนั่งอยู่ใต้แสงตะเกียง อาศัยแสงสลัวๆ เย็บปะแขนเสื้อที่ขาดของเถี่ยตั้น