บทที่ 167 ความสงบสุขเช่นนี้ นางปรารถนาให้คงอยู่ตลอดไป

ผินผินถูกเขาถูไถจนหัวเราะเอิ๊กอ๊าก แต่กลับไม่หลบเลยสักนิด ตรงกันข้าม กลับยื่นมือเล็กๆ ออกมา ช่วยเช็ดหน้าให้เขาอย่างระมัดระวัง ผลลัพธ์คือมือเล็กๆ ของนางเองก็กลายเป็นมือดำๆ เล็กๆ ไปด้วย ราวกับลูกแมวหน้ามอม

ส่วนเถี่ยตั้นก็ทำตัวราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อย ยืนอยู่ข้างๆ มองดูน้องสาวกับท่านพ่อหยอกล้อกัน แม้ว่าเขาจะไม่เกาะติดแจเหมือนน้อง แต่ในดวงตาที่สว่างไสวคู่นั้น กลับเต็มไปด้วยความยินดีและชื่นชมบูชาที่ได้พบหน้าบิดา

“พอแล้ว อย่าเล่นกันเลย” ถานไถหมิงเยว่ละงานเย็บปักในมือแล้ว ยกอ่างน้ำอุ่นและผ้าขนหนูเข้ามา น้ำเสียงเจือไปด้วยการตำหนิอย่างแง่งอน แต่กลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “รีบให้ท่านพ่อล้างหน้าล้างตาเถอะ ดูสิว่าพวกเจ้าทำให้ท่านเหนื่อยแค่ไหน”

นางพูดพลาง บิดผ้าขนหนูจนหมาด แล้วช่วยเช็ดคราบสกปรกบนใบหน้าของจ้าวเหิงอย่างเป็นธรรมชาติ ท่วงท่านั้นช่างอ่อนโยนอย่างที่สุด ราวกับกำลังเช็ดถูสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากในโลก

จ้าวเหิงอุ้มผินผิน ปล่อยให้ภรรยาปรนนิบัติ ความเหนื่อยล้ามาทั้งวันราวกับถูกชะล้างจนหมดสิ้นในวินาทีนี้ เขามองดูใบหน้าที่อ่อนโยนตรงหน้า มองดูลูกสาวที่นุ่มนิ่มในอ้อมแขน แล้วมองดูลูกชายที่พยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่ตัวน้อยอยู่ข้างๆ ส่วนที่อ่อนนุ่มที่สุดในหัวใจของเขา ก็ถูกเติมเต็มจนสมบูรณ์