บทที่ 166 ค้อนเดียวทุบลงไป ประกายไฟสาดกระเซ็น

สายตาของจ้าวเหิงจับจ้องไปที่กองซากปรักหักพังที่พังทลายกองนั้น อิฐดินธรรมดาๆ ที่ถูกเผาจนดำเป็นตอตะโกเหล่านั้น ราวกับกำลังเยาะเย้ยความล้มเหลวของเขาอย่างเงียบงัน เขาต้องการวัสดุที่สามารถทนต่ออุณหภูมิที่สูงกว่านี้ได้เพื่อมาสร้างเตาภายใน วัสดุประหลาดที่สามารถทนต่อการโจมตีของเปลวไฟที่ร้อนแรงทั้งภายในและภายนอกได้

ในสมองของจ้าวเหิง พลันปรากฏภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อและคราบน้ำตาของจางแขนเหล็กแวบขึ้นมา และภาพอิฐสีแดงดินแดงสองก้อนที่กระแทกเข้าใส่กันอย่างแรง แต่กลับมีประกายไฟสาดกระเซ็น ทั้งยังคงสภาพสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน อิฐทนไฟ!

เตาเผาถ่านโค้กของเขา ต้องการอิฐทนไฟของจางแขนเหล็ก! โครงการทั้งสองที่ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกันเลยแม้แต่น้อย ในวินาทีนี้ กลับถูกเชื่อมโยงเข้าด้วยกันอย่างแนบแน่น ด้วยความล้มเหลวที่ถูกกำหนดไว้แล้วหนึ่งครั้ง และความสำเร็จที่ได้มาอย่างยากลำบากอีกหนึ่งครั้ง

“ไป!” จ้าวเหิงปัดเขม่าดำๆ บนตัวออกอย่างแรง คว้าแขนโจวโหย่วเถียนที่ยังคงยืนตะลึงอยู่กับที่ “ไปหาเหล่าจาง!” ในดวงตาของเขากลับมาลุกโชนไปด้วยประกายแสงที่น่ากลัวอีกครั้ง

โครงการของเขาหากต้องการจะเดินหน้าต่อไป ความหวังเพียงหนึ่งเดียว ก็อยู่ในอิฐล็อตใหม่ที่จางแขนเหล็กเพิ่งจะนำออกจากเตามานั่นเอง! แต่ทั้งสองคนยังไม่ทันได้ก้าวเท้าออกไป เสียงตะโกนที่ดังสนั่นก็ดังแว่วมาจากปากทางเข้าหุบเขา เจือไปด้วยความยินดีอย่างบ้าคลั่งที่กดไม่ลง