บทที่ 165 เตาอบกลั่นพังทลาย

จางแขนเหล็กเปลือยท่อนบน กล้ามเนื้อสีทองแดงภายใต้แสงอรุณ ดูราวกับเคลือบไว้ด้วยน้ำมันสีดำชั้นหนึ่ง ค้อนยักษ์แปดปอนด์ในมือของเขาเหวี่ยงหมุนราวกับกังหันลม ทีละครั้ง ทีละครั้ง แหวกอากาศเกิดเสียงหวีดหวิว แล้วทุบลงไปอย่างแรงบนกองอิฐดิบที่เผาเสียอยู่แทบเท้า

“ปัง!”

“ปัง! ปัง!” เสียงดังทึบสะท้อนก้องอยู่ในหุบเขา เศษอิฐสีแดงดินแดงกระเด็นไปทั่วทุกทิศทาง

“ทุบให้หมดทุกคน! ถ้าทุบไม่แตก วันนี้แม่มันก็ไม่ต้องคิดจะกินข้าว!” เสียงตะโกนของจางแขนเหล็กดังราวกับฟ้าร้อง สะเทือนจนหูคนอื้ออึง ลูกศิษย์ที่อยู่ข้างๆ เขาต่างก็เหงื่อท่วมตัว แต่การเคลื่อนไหวของค้อนในมือกลับไม่กล้าช้าลงแม้แต่น้อย

อาจารย์นี่มันบ้าไปแล้ว นี่คือความคิดร่วมกันในใจของทุกคน เมื่อหลายวันก่อนยังห่อเหี่ยวราวกับมะเขือโดนน้ำค้างแข็งอยู่เลย มาวันนี้กลับดีจริง ราวกับถูกใครยัดดินปืนใส่ท้องมาเต็มกระบุง