บทที่ 164 เจ้าแม่มันอัจฉริยะจริงๆ

เขาใช้ปลายเท้าเตะกองของเสียนั้น “ของพรรค์นี้ อย่าว่าแต่เอาไปถลุงเหล็กเลย ต่อให้โยนเข้าเตาไฟ ยังรังเกียจว่ามันจะทำให้หม้อสกปรก ฝั่งเจ้าเผาอิฐ ส่วนฝั่งข้าเผาขี้ชัดๆ เจ้าว่ามาสิ ตกลงว่าใครกันแน่ที่กำลังถ่วงเวลาใคร”

จางแขนเหล็กคุกเข่าอยู่บนพื้น มองจ้าวเหิงอย่างเหม่อลอย แล้วมองดูกองเหนียวๆ สีดำที่ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งนั้น ในสมองหมุนไม่ทันชั่วขณะ เดิมทีเขาคิดว่าท่านเขยเป็นดั่งเทพเซียน ล่วงรู้ทุกสิ่ง ทำได้ทุกอย่าง เขาคิดว่าตนเองทำงานพลาด เป็นบาปมหันต์

แต่ตอนนี้เขาถึงได้พบว่า ที่แท้ท่านเขยก็ล้มเหลวเป็นเหมือนกัน และยังล้มเหลวได้เละเทะยิ่งกว่าเขา เสียหายยิ่งกว่าเขาเสียอีก ความรู้สึกผิดและความกดดันอันใหญ่หลวงที่ทับถมอยู่ในใจ ในวินาทีนี้ กลับสลายหายไปกว่าครึ่งอย่างน่าประหลาด ที่แท้ บนเส้นทางสายนี้ที่ไม่มีใครเคยเดินมาก่อน ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่กำลังคลำทางอยู่ในความมืด

จ้าวเหิงเห็นสีหน้าของเขาผ่อนคลายลง จึงค่อยดึงให้ลุกขึ้นมาอีกครั้ง “พอเถอะ เป็นผู้ชายอกสามศอก จะคุกเข่าอยู่เรื่อยก็ไม่ได้นะ มีปัญหาก็แก้กันไป ฟ้ายังไม่ถล่มลงมาเสียหน่อย” จ้าวเหิงตบไหล่เขาเบาๆ เถ้าถ่านที่เปื้อนมือจึงทิ้งรอยฝ่ามือสีดำเด่นชัดไว้บนเสื้อของจางแขนเหล็ก

“นั่งลง เล่าให้ข้าฟังหน่อยว่า อิฐของท่าน ตกลงว่าเผากันอย่างไร แล้วเจอปัญหาอะไรบ้าง” จางแขนเหล็กตั้งสติ แล้วจึงเล่าความยากลำบากทั้งหมดที่พบเจอในช่วงหลายวันนี้ออกมาทีละข้อๆ ตั้งแต่สัดส่วนการผสมดินเหนียว ไปจนถึงการควบคุมไฟ และการแตกร้าว การบิดเบี้ยว การเคลือบเป็นแก้วของอิฐดิบ เล่าอย่างละเอียดลออ