บทที่ 163 เจ้าล้มเหลวรึ ข้ายิ่งเละเทะกว่า

ค่ำคืนมืดมิดดั่งสีหมึก กลืนกินโครงร่างของเขาหูวัวไปจนหมดสิ้น ในค่ายชิงเฟิง สถานที่ส่วนใหญ่ตกอยู่ในความเงียบสงัดแล้ว มีเพียงลานกว้างที่เพิ่งบุกเบิกขึ้นมาใหม่ตรงกลางเขาเท่านั้น ที่ยังคงสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ เสียงผู้คนจอแจ

ที่นี่คือลานทดลองเผาอิฐทนไฟ เตาดินสองสามเตาที่สร้างขึ้นมาชั่วคราว ราวกับสัตว์ประหลาดที่หมอบซุ่มอยู่ในรัตติกาล กำลังแลบลิ้นไฟที่สว่างบ้างมืดบ้างออกมา ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นควันไฟที่เข้มข้น และกลิ่นประหลาดของดินที่ถูกเผาจนไหม้

จางแขนเหล็กไม่ได้หลับตาเต็มที่มาสามวันแล้ว มือคู่นั้นของเขาที่สามารถกุมค้อนยักษ์หนักร้อยชั่งได้อย่างมั่นคง บัดนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อย ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยจ้องเขม็งไปที่ “อิฐ” ที่เพิ่งขนออกมาจากเตาดินที่เย็นลงแล้วเตาหนึ่ง

นั่นไม่สามารถเรียกได้ว่าเป็นอิฐเลยด้วยซ้ำ กองของที่บิดเบี้ยวไม่เป็นทรง รูปร่างหน้าตาแตกต่างกันไป บางก้อนก็แตกเป็นรอยแยกน่ากลัวอยู่ตรงกลาง ราวกับปากที่อ้ากว้าง บางก้อน ผิวหน้าเกิดเป็นชั้นเคลือบมันวาวคล้ายแก้วผลึก แต่พอเคาะทีเดียวก็แตกเป็นเสี่ยงๆ ส่วนใหญ่ ก็บิดเบี้ยวผิดรูป ราวกับถูกแรงมหาศาลอะไรบางอย่างขยำขยี้ จนไม่เป็นทรงสี่เหลี่ยมเลย

“โครม!” จางแขนเหล็กเตะเข้าไปที่ก้อนอิฐดิบที่เผาเสียก้อนหนึ่ง อิฐก้อนนั้นแตกกระจายตามเสียง กลายเป็นกองผงสีแดงและเศษเล็กเศษน้อย “แม่มันเอ๊ย!” เขาคำรามเสียงต่ำ เสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและเหนื่อยล้าที่กดทับไว้ไม่อยู่ นี่ไม่รู้ว่าเป็นการล้มเหลวครั้งที่เท่าไหร่แล้ว