บทที่ 176 คนของข้า ไม่มีวันเอาเปรียบ

เขาชี้ไปที่ตั๋วเงินใบละหนึ่งตำลึงสองสามใบนั้น “เจ้าในฐานะเถ้าแก่ร้าน เดือนละสองตำลึงเงิน ส่วนลูกจ้างคนอื่นๆ คนละหนึ่งตำลึง ต่อไปภายหน้า ขอเพียงธุรกิจของร้านดี เงินเดือนก็จะเพิ่มขึ้นเท่านั้น ไม่มีลดลง”

เสิ่นฟู่กุ้ยตะลึงงันไปโดยสิ้นเชิง เงินเดือนรึ เขาอ้าปากค้าง บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยไขมันนั้น สีหน้าเปลี่ยนแปลงอย่างสุดขีด จากตกตะลึง เป็นไม่อยากจะเชื่อ จากนั้นกระแสความร้อนสายหนึ่งก็พุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจจุกขึ้นมาที่ขอบตา

เขาเป็นคนหยาบๆ สมัยที่ยังเป็นทหารอยู่ที่ชายแดน ก็กินเบี้ยหวัดของหลวง แต่นั่นมันชีวิตแบบไหนกัน เลียเลือดจากคมดาบ เช้ามีชีวิตอยู่ไม่รู้พรุ่งนี้จะตาย แถมเบี้ยหวัดก็ยังถูกหักค่าหัวคิวอยู่บ่อยๆ ต่อมาได้ติดตามหัวหน้าใหญ่มาเป็นโจรป่า ยิ่งเอาหัวไปแขวนไว้บนบั้นเอว กินมื้อนี้อดมื้อหน้า ที่ไหนจะกล้าฝันถึง “เงินเดือน”

นั่นมันไม่ใช่ของที่พวกคนดีๆ มีหน้ามีตาเขามีกันหรอกหรือ ตนเองที่เป็นโจรป่า... โอ้ ไม่ใช่ ตอนนี้เป็นเถ้าแก่ร้านแล้ว ก็สามารถเหมือนคนมีหน้ามีตาเหล่านั้น รับเงินเดือนทุกเดือนได้แล้วรึ

“เถ้า... เถ้าแก่...” ริมฝีปากของเสิ่นฟู่กุ้ยสั่นระริก ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที “นี่... นี่มันมากเกินไปขอรับ... พวกข้า... พวกข้าอยู่ที่ร้าน ท่านก็เลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี ลมพัดไม่ถึงฝนสาดไม่โดน ที่ไหนจะกล้ารับเงินมากมายขนาดนี้...”