บทที่ 177 ตั๋วเงินที่ทำเอาคนฆ่าหมูตาค้าง

เมื่อออกจาก “ร้านข้าวสารหวังจี้” ใบหน้าที่ทั้งเคารพและหวาดกลัวของหวังฝูยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของโซ่วโหว เขาทำปากจิ๊จ๊ะ ขยับเข้าไปใกล้จ้าวเหิง กดเสียงต่ำ

“พี่จ้าว* ท่านว่าไอ้แซ่หวังนั่น มันไว้ใจได้จริงๆ หรือ ข้าดูท่าทางมันแล้ว ในใจมันตีกลองรัวเลย กลัวเหลือเกินว่ามันจะหันหลังกลับไปก็ขายพวกเราเสียแล้ว”

เฉินซานหยวนที่จูงเกวียนวัวอยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า กล่าวเสียงเข้ม “คนประเภทนี้ การเห็นแก่ผลประโยชน์จนลืมคุณธรรมคือสันดาน ตอนนี้มีผลประโยชน์ มันย่อมต้องเชื่อฟัง แต่หากทางราชสำนักให้ผลประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่กว่า หรือเอาชีวิตครอบครัวมาข่มขู่ ก็ยากจะรับประกันได้ว่ามันจะไม่กลับลำ”

จ้าวเหิงนั่งอยู่บนเกวียนวัว ในมือหมุนเล่นกล่องไม้จันทน์สีม่วงที่ได้มาจากเถ้าแก่เฉียน สีหน้าสงบนิ่ง ดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลย

“ในโลกนี้ อะไรคือสิ่งที่ไว้ใจได้ที่สุด” จ้าวเหิงไม่ตอบแต่กลับถามย้อน สายตากวาดมองคนทั้งสอง “คือความภักดีรึ คือน้ำใจไมตรีรึ” เขาส่ายหน้า ตบลงบนกล่องไม้ในมือเบาๆ “ไม่ใช่ทั้งนั้น ที่ไว้ใจได้ที่สุด คือจุดอ่อน คือผลประโยชน์ คนอย่างหวังฝู เจ้าจะให้เขาภักดีต่อพวกเรา นั่นมันก็แค่เรื่องเพ้อฝัน แต่เขากลัวตาย เขายิ่งรักเงิน พวกเราสามารถทำให้เขาตายได้ และก็สามารถทำให้เขาร่ำรวยมหาศาลได้ เขาถึงจะเป็นคนที่เชื่อฟังยิ่งกว่าใครทั้งหมด”