บทที่ 178 อ้อยก็ใช้หมักเหล้าได้

ม่านราตรีคลี่คลุม ที่หน้าหอประชุมของค่ายชิงเฟิง กองไฟขนาดมหึมาสิบกว่ากองถูกจุดขึ้น เปลวไฟลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง ส่องสว่างทั่วทั้งค่ายจนราวกับกลางวัน

หมูอ้วนสิบตัว แกะอ้วนยี่สิบตัวถูกจัดการจนสะอาดสะอ้าน เสียบไม้ย่างอยู่บนกองไฟ พลิกกลับไปมาอย่างต่อเนื่อง ไขมันหยดลงในเปลวไฟ เกิดเสียง “ซี่ฉ่า ซี่ฉ่า” ที่ยั่วยวนใจ กลิ่นเนื้อหอมเข้มข้นผสมกับกลิ่นเครื่องเทศนานาชนิด พุ่งเข้าสู่รูจมูกของทุกคนอย่างอุกอาจ ปลุกเร้าพยาธิในท้องให้ปั่นป่วนไปหมด

พี่น้องทุกคนในค่าย ไม่ว่าจะเป็นคนเก่าแก่ที่ติดตามถานไถหมิงเลี่ยมาเป็นโจรป่าตั้งแต่แรกเริ่ม หรือจะเป็นผู้ลี้ภัยและเชลยศึกที่รับเข้ามาภายหลัง วันนี้ต่างก็มารวมตัวกันอยู่ที่นี่ พวกเขาล้อมวงรอบกองไฟ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริง ในดวงตาเปล่งประกายแห่งความตื่นเต้นและความคาดหวัง สำหรับหลายคนในหมู่พวกเขา ครั้งสุดท้ายที่ได้เห็นเนื้อมากมายขนาดนี้ ต้องย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน แม้ว่าจะไม่สามารถทำให้ทุกคนกินอิ่มได้ แต่อย่างน้อยแค่ได้ลิ้มรสเนื้อติดมันบ้างก็ยังดี

“เปิดไหเหล้า!” พร้อมกับเสียงคำรามที่เต็มไปด้วยพลังของหัวหน้าใหญ่ถานไถหมิงเลี่ย ดินเหนียวที่ผนึกปากไหเหล้าแรงหนึ่งร้อยไหก็ถูกตบเปิดออกพร้อมกัน กลิ่นหอมเข้มข้นของสุราก็พลันแผ่ซ่านไปในอากาศทันที

“พี่น้องทั้งหลาย!” ถานไถหมิงเลี่ยถือชามใบใหญ่ ยืนขึ้นบนก้อนหินขนาดใหญ่ก้อนหนึ่ง เสียงของเขากลบเสียงแตกเปรี๊ยะๆ ของกองไฟและเสียงพูดคุยทั้งหมด “วันนี้ คือวันมงคลอันยิ่งใหญ่ของค่ายชิงเฟิงพวกเรา!”