บทที่ 179 กำลังคนขาดแคลนอย่างหนัก

“ท่านอาจารย์จ้าว ข้าจะไปคัดเลือกคนเดี๋ยวนี้เลย พรุ่งนี้เช้าตรู่ ก็จะเข้าป่าไปตัดไม้ขอรับ!” โจวโหย่วจื้อลุกพรวดขึ้นยืน ในแววตาเปล่งประกายคลั่งไคล้ เขารู้สึกว่าตนเองกำลังจะได้มีส่วนร่วมในการสร้างสรรค์อันยิ่งใหญ่อีกครั้ง

จ้าวเหิงตบไหล่ของโจวโหย่วจื้ออย่างพึงพอใจ กำชับว่า “ระวังความปลอดภัยด้วย งานนี้ไม่รีบร้อน แต่ต้องละเอียด ต้องเลือกวัสดุดีๆ ส่วนขนาดของถัง รอข้าเขียนแบบแปลนเสร็จ ท่านค่อยเริ่มทำ”

“ขอรับ! ท่านอาจารย์จ้าว!” โจวโหย่วจื้อประสานหมัดรับคำ หันหลังเดินเข้าไปในฝูงชนเพื่อตามหาช่างไม้ฝีมือดีสองสามคนของเขาทันที เขาต้องรีบไปบอกข่าวที่ “สะเทือนฟ้าดิน” นี้ และ “ภารกิจ” ล่าสุดของท่านอาจารย์จ้าว ให้พี่น้องของเขารู้

จ้าวเหิงมองดูร่างของโจวโหย่วจื้อที่เคลื่อนไหวอยู่ในฝูงชน สายตากลับมาหยุดอยู่ที่ชามกระเบื้องหยาบในมือ เขาลองจิบเหล้านั้น ครั้งนี้กลับรู้สึกว่ามันเจือรสหวานที่แปลกใหม่ นั่นไม่ใช่ความหวานของเหล้า แต่เป็นความหวานของความหวัง เป็นลางบอกเหตุว่าค่ายกำลังจะต้อนรับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่อีกครั้ง

เขาซดเหล้าในชามจนหมดสิ้น ในใจเริ่มวางแผนแล้วว่าจะออกแบบถังไม้อย่างไร และจะใช้ประโยชน์จากน้ำอ้อยและกากอ้อยที่ดูเหมือนไร้ค่านั้นอย่างไร นี่ไม่ใช่แค่เหล้าชนิดหนึ่ง แต่เป็นจุดเติบโตทางเศรษฐกิจแบบใหม่ เป็นไพ่ตายอีกใบของค่ายชิงเฟิงในการหยัดยืนในกลียุค เขาจะทำให้ “เหล้าใหม่” นี้กลายเป็นสัญลักษณ์อีกอย่างหนึ่งของค่ายชิงเฟิง เหมือนกับน้ำตาลทรายขาวที่แพงยิ่งกว่าทองคำนั่น ให้มันเลื่องลือไปทั่วใต้หล้า นำพาความมั่งคั่งและพลังอำนาจมาสู่ค่ายชิงเฟิงอย่างไม่สิ้นสุด