บทที่ 180 บัณฑิตผู้บอบบาง คือสมบัติล้ำค่า

ถานไถหมิงอวี่วิ่งเข้ามาอย่างกระตือรือร้น เขาเพิ่งกลับมาจากสถานที่รับสมัครผู้ลี้ภัยที่ตีนเขา ใบหน้าเจือไปด้วยความตื่นเต้นและความเหนื่อยล้า

“พี่เขย วันนี้มีผู้ลี้ภัยมาอีกสามร้อยกว่าคน ร่างกายยังถือว่าแข็งแรงดี จัดการส่งพวกเขาไปที่ค่ายฝึกทหารใหม่แล้ว!” ถานไถหมิงอวี่รายงานอย่างกระตือรือร้น ราวกับว่านี่คือผลงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาในวันนี้

จ้าวเหิงพยักหน้า แต่คิ้วของเขากลับยังไม่คลายออก ผู้ลี้ภัยสามร้อยคนเป็นโอกาสดีในการขยายกำลังก็จริง แต่การจัดสรรที่พัก การฝึกฝน การจัดหาเสบียงให้คนเหล่านี้ ก็เป็นปัญหาที่ซับซ้อนอีกกองใหญ่

“หมิงอวี่ ครั้งนี้ตอนที่เจ้ารับสมัครผู้ลี้ภัย ได้ลองสังเกตดูบ้างหรือไม่ ว่าในหมู่คนเหล่านั้น มีใครที่เคยเรียนหนังสือมาบ้าง” จ้าวเหิงถามขึ้นมาทันที น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยแววครุ่นคิด

ถานไถหมิงอวี่ชะงักไปเล็กน้อย งุนงงอยู่บ้าง เขารับสมัครผู้ลี้ภัย สนใจเพียงแค่ว่าร่างกายแข็งแรงหรือไม่ และประวัติใสสะอาดหรือไม่เท่านั้น ส่วนเรื่องเคยเรียนหนังสือมาหรือไม่ เขาไม่เคยคิดไปถึงทางนั้นเลย ในสายตาของเขา บัณฑิตที่อ่อนแอเหล่านั้น ในกลียุคมีชีวิตรอดก็ยังยาก จะมีประโยชน์อะไรได้