บทที่ 181 เงินเดือนหนึ่งตำลึง

ถานไถหมิงอวี่มองดูคนเพียงหยิบมือนี้ ในใจอดไม่ได้ที่จะผิดหวังเล็กน้อย เดิมทีเขาคิดว่า ในหมู่ผู้ลี้ภัย อย่างน้อยก็น่าจะมีบัณฑิตที่ดูภูมิฐานอยู่บ้าง คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเช่นนี้ คนเหล่านี้ แต่ละคนล้วนผอมแห้งหน้าเหลือง แม้แต่คำพูดก็ยังเจือไปด้วยความขี้ขลาด จะไปช่วยงานใหญ่อะไรได้ เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยในการตัดสินใจของจ้าวเหิง

เขานำกลุ่มผู้รู้หนังสือที่คัดกรองมาเบื้องต้นกลุ่มนี้ ไปยังพื้นที่อื่นๆ ในค่าย รวมไปถึงค่ายเชลยศึกและจุดพักพิงของคนแก่คนอ่อนแอสตรีเด็กที่ถูกจัดให้ทำงานเบาๆ ที่ค่ายเชลยศึก เขาพบอดีตเสมียนบัญชีของค่ายสามดาบอยู่สองสามคน พวกเขาอ่านออกเขียนได้ แต่เห็นได้ชัดว่าความภักดีต่อค่ายยังเป็นปัญหา ที่ค่ายพักพิงคนแก่คนอ่อนแอ เขาพบบัณฑิตเฒ่าเจ้าของสำนักศึกษาส่วนตัวคนหนึ่ง ผมขาวโพลน ร่างกายอ่อนแอเจ็บป่วย แม้จะอ่านออกเขียนได้ แต่เห็นได้ชัดว่าไม่มีเรี่ยวแรงจะมารับผิดชอบงานบริหารจัดการอีกแล้ว

“พี่เขย ข้าพาคนมาหมดแล้ว” ยามพลบค่ำ ถานไถหมิงอวี่พา “ผู้รู้หนังสือ” สิบกว่าคนที่มีสีหน้าตึงเครียดและท่าทีไม่สบายใจ มายังลานบ้านเล็กๆ ของจ้าวเหิง ตัวเขาเองก็รู้สึกไม่มั่นใจอยู่บ้าง รู้สึกว่าคนเหล่านี้เกรงว่าจะตอบสนองความต้องการของจ้าวเหิงได้ยาก

จ้าวเหิงกำลังปรึกษาหารือเรื่องธุระทั่วไปในชีวิตประจำวันกับถานไถหมิงเยว่อยู่ในลานบ้าน พอเห็นถานไถหมิงอวี่พาคนมา เขาก็ลุกขึ้นยืน สายตาสงบนิ่งกวาดมองคนเหล่านี้ เขามองเห็นความไม่สบายใจในดวงตาของพวกเขา และก็มองเห็นร่องรอยความลำบากตรากตรำบนร่างกายของพวกเขา

“พวกท่านนั่งลงเถอะ” จ้าวเหิงกล่าวอย่างอ่อนโยน ชี้ไปยังม้านั่งไม้สองสามตัวที่วางอยู่ในลานบ้าน น้ำเสียงของเขาไม่มีความหยาบกระด้างของหัวหน้าโจรภูเขาแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับแฝงไว้ด้วยความสุภาพภูมิฐานของบัณฑิต ทำให้ผู้ลี้ภัยเหล่านั้นผ่อนคลายความระแวดระวังลงเล็กน้อย