บทที่ 184 สุรานี้มิธรรมดา เข้าปากดั่งไฟเผาคอ

จ้าวเหิงเอ่ยปากเตือน เหล้านี้มันแรง ต้องค่อยๆ จิบ อย่าดื่มพรวดพราด

ถานไถหมิงเลี่ยมาจากสายทหาร เป็นถึงหัวหน้าใหญ่ของค่ายชิงเฟิง เหล้าแรงๆ นับไม่ถ้วนล้วนเคยผ่านมาแล้ว สมัยอยู่ที่ชายแดนดื่มเหล้าแรงๆ ราวกับดื่มน้ำเปล่า เมื่อมองดูของเหลวที่ใสราวกับน้ำในถ้วย กลิ่นหอมที่ไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนลอยออกมา ในใจก็รู้สึกแปลกใหม่อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

เขารับถ้วยเหล้าใบเล็กนั้นมา ยิ้มให้จ้าวเหิง “น้องเขยพูดล้อเล่นแล้ว ข้า ถานไถหมิงเลี่ย เหล้าแรงแบบไหนบ้างที่ไม่เคยดื่ม!” พูดจบ ถานไถหมิงเลี่ยก็เงยคอ เทเหล้าครึ่งถ้วยเล็กนั้นกรอกลงไปจนหมดสิ้น ในวินาทีที่ของเหลวเข้าสู่ปาก รอยยิ้มบนใบหน้าของถานไถหมิงเลี่ยก็แข็งค้าง

ในปากไม่มีรสหวาน ไม่มีรสกลมกล่อมของสุรา มีเพียงเส้นสายแห่งเปลวไฟที่อัดแน่นสายหนึ่ง ระเบิดออกจากลิ้น พุ่งเข้าสู่ลำคอ ไหลตรงลงไป! “แค่ก... แค่กๆๆ!”

ใบหน้าที่เคร่งขรึมของถานไถหมิงเลี่ยเปลี่ยนเป็นสีตับหมู ดวงตาเบิกกว้างจนกลมดิก ร่างทั้งร่างราวกับถูกมือบีบคอไว้ เริ่มไออย่างรุนแรง มือก็ทุบหน้าอกตัวเองไม่หยุด ดูจากท่าทางแล้ว ราวกับจะไอเอาอวัยวะภายในออกมาให้หมด