บทที่ 183 สุราเลิศรสต้องผ่านการเคี่ยวกรำ ในที่สุดจึงได้เห็นความใสบริสุทธิ์

ส่วนหวังหย่วน ในค่ายทหารใหม่ ก็ค่อยๆ คลำทางจนได้วิธีการบริหารจัดการผู้ลี้ภัยและทหารใหม่ที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น เขาใช้ประสบการณ์ที่เคยเป็นพ่อบ้านมาก่อน แบ่งประเภทผู้ลี้ภัย คนที่ถนัดทำอาหารก็ไปโรงครัว คนที่ถนัดเย็บปักถักร้อยก็ไปฝ่ายตัดเย็บเสื้อผ้า คนที่มีกำลังมากก็ไปช่วยในการฝึกซ้อม เขายังเสนอตัวจัดทำแผนการฝึกซ้อมและตารางเวลาที่ละเอียดขึ้นสำหรับทหารใหม่ ทำให้การดำเนินงานของค่ายทหารใหม่ทั้งระบบเป็นระเบียบเรียบร้อยยิ่งขึ้น

เมื่อกลุ่มผู้รู้หนังสือเหล่านี้เข้ามาร่วม ภาระบนบ่าของจ้าวเหิงก็เบาลงอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่จำเป็นต้องไปตรวจสอบบัญชีทุกรายการด้วยตนเองอีกต่อไป และก็ไม่จำเป็นต้องไปประสานงานกำลังคนในทุกตำแหน่งด้วยตนเองอีกแล้ว เขาสามารถทุ่มเทเวลาและเรี่ยวแรงไปกับการวางแผนกลยุทธ์และการปฏิวัติเทคโนโลยีของค่ายชิงเฟิงได้มากขึ้น

ค่ำคืนนี้ จ้าวเหิงนั่งอยู่ในลานบ้าน ดื่มชาที่ถานไถหมิงเยว่ยกมาให้ เขามองดูเงาร่างที่ยังคงวุ่นวายอยู่ในค่ายไกลๆ ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกพึงพอใจ ค่ายชิงเฟิง กำลังเปลี่ยนแปลงไปในอัตราเร็วที่เหนือธรรมชาติ

“สามี บัณฑิตเหล่านี้ ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ” ถานไถหมิงเยว่กล่าวเสียงเบา ในสายตาของนางเจือไปด้วยความเคารพเลื่อมใสต่อจ้าวเหิง

จ้าวเหิงยิ้มเบาๆ “หมิงเยว่ บุคลากรต่างหาก คือทรัพย์สมบัติที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของค่ายชิงเฟิง แม้ว่าพวกเขาจะมือไร้พลังแม้แต่จะมัดไก่ แต่สมองของพวกเขา สติปัญญาของพวกเขา กลับสามารถทำให้การดำเนินงานของค่ายชิงเฟิงมีประสิทธิภาพมากขึ้น แข็งแกร่งมากขึ้น”