บทที่ 186 ค่ายหม่าเตา พวกขยะปลายแถว

"ถนนปลอดภัย" ของค่ายชิงเฟิงนับตั้งแต่เปิดให้บริการ ธุรกิจก็ยิ่งเจริญรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน ขบวนสินค้าบนถนนหลวงเขาหูวัวสัญจรไปมาไม่ขาดสาย รายได้จาก "ค่าบริการ" ในแต่ละวันคงที่อยู่ที่แปดร้อยกว่าตำลึง บางครั้งยังทะลุหลักพันตำลึง นี่ไม่เพียงแต่ทำให้สถานะทางการเงินของค่ายแข็งแกร่งขึ้นอย่างก้าวกระโดด แต่ยังทำให้ชื่อเสียงของค่ายชิงเฟิงแพร่กระจายออกไปในพื้นที่โดยรอบอย่างรวดเร็ว บรรดาพ่อค้าต่างบอกเล่ากันปากต่อปาก จนเขาหูวัวกลายเป็น "ถนนหลวงปลอดภัย" ที่แท้จริง ขอเพียงจ่ายเงินห้าตำลึง ก็สามารถเดินทางผ่านไปได้อย่างราบรื่นตลอดทาง เมื่อเทียบกับการเดินทางอ้อมไกลๆ หรือการว่าจ้างสำนักคุ้มภัยราคาแพง มันคุ้มค่ากว่ามาก

ทว่า ผลประโยชน์มหาศาลและอิทธิพลที่แผ่ขยายออกไป ก็เป็นดั่งเหยื่ออันโอชะที่ล่อลวงหมาป่ากระหายเลือด การผงาดขึ้นมาของค่ายชิงเฟิง ไม่ใช่ความลับอีกต่อไป

ในวันนี้ เฉินซานหยวนและโซ่วโหว รับคำสั่งจากถานไถหมิงเลี่ย นำกองกำลังเล็กๆ หนึ่งร้อยคน คุ้มกันเสบียงอาหารล็อตที่สี่ที่ขนส่งมาจากตัวอำเภอชิงเหอ ร้านขายข้าวสารของหวังฝูธุรกิจรุ่งเรืองเฟื่องฟู ขบวนรถขนเสบียงอาหารที่ส่งขึ้นเขาก็มีขนาดใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งล้วนเป็นรถลากขนาดใหญ่สิบกว่าคัน บรรทุกกระสอบเสบียงจนเต็มพิกัด

ขบวนรถเดินทางมาถึงช่องแคบในหุบเขาแห่งหนึ่ง สองข้างทางเป็นภูเขาสูงชัน ป่าไม้หนาทึบ เป็นจุดซุ่มโจมตีโดยธรรมชาติ เฉินซานหยวนและโซ่วโหวต่างก็เป็นทหารสอดแนมที่เจนจัดในสนามรบ มีความอ่อนไหวต่อภูมิประเทศเหนือกว่าคนทั่วไป พวกเขาเกือบจะสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในเวลาเดียวกัน

“พี่สาม ที่นี่มันเงียบสงบเกินไปหน่อยแล้ว” โซ่วโหวกระชับด้ามดาบในมือแน่นขึ้น พูดเสียงเบากับเฉินซานหยวน รอบข้างไม่ได้ยินแม้แต่เสียงนกร้อง แตกต่างจากภาพป่าเขาในยามปกติอย่างสิ้นเชิง