บทที่ 187 ดาบของค่ายชิงเฟิง ไม่ได้กินมังสวิรัติ

เฉินซานหยวนและโซ่วโหวได้รายงานเหตุการณ์ซุ่มโจมตี และข่าวสารที่ได้มาจากปากเชลยศึก ให้จ้าวเหิงฟังอย่างละเอียดทีละข้อ เมื่อได้ยินว่าถึงขั้นมี "ทงพ่าน"* (ผู้ช่วยเจ้าเมือง) ของเมืองชิงโจวฝู่ สมคบคิดกับค่ายหม่าเตา พยายามที่จะตัดเส้นทางลำเลียงเสบียงของค่ายชิงเฟิง สีหน้าของจ้าวเหิงก็พลันเคร่งขรึมลง

เขานั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธาน นิ้วมือเคาะโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะ บรรยากาศภายในหอประชุมพลันหนักอึ้งลงในทันที ถานไถหมิงเลี่ย ถานไถหมิงเยว่ ถานไถหมิงอวี่ และบุคคลระดับแกนนำคนอื่นๆ ล้วนอยู่ที่นั่น รับฟังข่าวสารที่น่ากังวลเหล่านี้

“ค่ายหม่าเตา... ซ่งเหมี่ยว...” จ้าวเหิงพึมพำกับตัวเอง สายตาของเขาลุ่มลึก ราวกับกำลังมองทะลุเปลือกนอกเหล่านี้ เพื่อหยั่งลึกถึงวิกฤตที่อยู่เบื้องหลัง เขารู้ดีว่า นี่ไม่ใช่แค่การซุ่มโจมตีธรรมดาๆ แต่เป็นการลองเชิงต่อค่ายชิงเฟิง เป็นคำเตือน

“พี่เขย พวกเราควรจะไปสั่งสอนไอ้ค่ายหม่าเตานั่นสักบทเรียนหรือไม่ ให้เจ้าหนี้* ของไอ้ค่ายหม่าเตาหมาเหม็นนั่นมันได้รู้ตัวบ้าง ว่าเสบียงอาหารของค่ายชิงเฟิง มันไม่ใช่ของที่จะมาแตะต้องกันได้ง่ายๆ!” ถานไถหมิงอวี่เป็นคนใจร้อนที่สุด พอได้ยินว่ามีขุนนางสมคบคิดกับโจร ในดวงตาก็ลุกเป็นไฟทันที เขาอยากจะนำทัพไปเหยียบย่ำค่ายหม่าเตาให้ราบคาบเดี๋ยวนี้เลย

จ้าวเหิงไม่ได้ตอบรับในทันที แต่หันไปมองเฉินซานหยวน “พวกเชลยศึกยังให้การอะไรอีกบ้างหรือไม่ เบื้องหลังของค่ายหม่าเตา เคยพูดถึงบ้างหรือไม่”