บทที่ 188 ความเจ็บปวดอันแสนสาหัสแลกกับชีวิตใหม่

จ้าวเหิงกวาดสายตามองทุกคน และสรุปในท้ายที่สุด “พลังทั้งหมดของค่ายชิงเฟิง จะต้องถูกบิดเกลียวรวมกันเป็นเชือกเส้นเดียว พวกเราไม่เพียงแต่ต้องขยายกองทัพเตรียมพร้อมรบ แต่ยังต้องเพิ่มประสิทธิภาพ ประหยัดทรัพยากรทุกส่วน ช่างฝีมือต้องเร่งรัดการสร้างอาวุธและชุดเกราะ”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงกลับกลายเป็นแน่วแน่ยิ่งขึ้น “พวกเราจะทำให้ค่ายชิงเฟิง กลายเป็นป้อมปราการทางการทหารที่แท้จริง เป็นค่ายโจรที่สามารถพึ่งพาตนเองได้ และไม่อาจถูกทำลายได้! ทำให้พวกที่ละโมบในตัวพวกเรา ได้รู้ถึงราคาที่ต้องจ่ายหากคิดจะมายุ่งกับค่ายชิงเฟิง!”

ถานไถหมิงเลี่ย ถานไถหมิงเยว่ ถานไถหมิงอวี่ รวมถึงเฉินซานหยวน โซ่วโหว จางแขนเหล็ก และคนอื่นๆ ล้วนถูกคำพูดเหล่านี้ของจ้าวเหิงปลุกเร้า ในดวงตาของทุกคนลุกโชนไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ พวกเขารู้ดีว่า ความท้าทายครั้งใหญ่กำลังจะมาเยือน แต่พวกเขาก็เชื่อมั่นว่า ภายใต้การนำของจ้าวเหิง ค่ายชิงเฟิงจะสามารถผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้อย่างแน่นอน กระทั่งอาจจะสามารถบุกเบิกเส้นทางที่ไม่เคยมีมาก่อนได้ในกลียุคนี้

ทุกคนในหอประชุมทยอยแยกย้ายกันออกไป บนใบหน้าของแต่ละคนล้วนมีความเคร่งขรึมราวกับถูกไขลานไว้จนสุด ถานไถหมิงเลี่ยไม่ได้จากไปในทันที ร่างสูงใหญ่ของเขายืนอยู่หน้าแผนที่ที่เรียบง่ายผืนนั้น สายตาดุจเหยี่ยวจ้องเขม็งไปที่สามคำว่า “ค่ายหม่าเตา” ราวกับต้องการจะควักมันออกมาจากแผนที่ทั้งเป็น

ในขณะนั้นเอง เฉินซานหยวนและโซ่วโหวที่เพิ่งจากไป ก็รีบเดินกลับเข้ามาอย่างรวดเร็ว ทั้งสองคนมีสีหน้ากระอักกระอ่วนและเขินอายอยู่บ้าง พวกเขาประสานหมัดคารวะต่อถานไถหมิงเลี่ยและจ้าวเหิงอย่างนอบน้อมก่อน