บทที่ 189 ทรมานด้วยแอลกอฮอล์! กลัวจนฉี่ราด!

ทุกคนที่อยู่รอบๆ ต่างตกตะลึงกับภาพเหตุการณ์นี้จนนิ่งอึ้งราวกับไก่ไม้* สีหน้าซีดเผือด สองสามคนที่ขวัญอ่อนหน่อยถึงกับถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว

ถานไถหมิงอวี่อ้าปากค้าง พึมพำ “แม่เจ้าโว้ย... นี่... นี่มันรักษาแผลที่ไหนกัน นี่มันทรมานคนชัดๆ!”

สีหน้าของถานไถหมิงเลี่ยก็เคร่งขรึมอย่างที่สุดเช่นกัน แต่กำปั้นที่กำแน่นของเขาแสดงให้เห็นว่าในใจไม่ได้สงบนิ่งเลย เขามองจ้องเขม็งไปที่บาดแผลของทหารนายนั้น เห็นเพียงภายใต้การชะล้างของแอลกอฮอล์ ขอบแผลที่เดิมทีมีสีแดงคล้ำ ก็ปรากฏชั้นสีขาวประหลาดขึ้นมา

การทรมานที่ราวกับนรกนี้ดำเนินไปเพียงสิบกว่าลมหายใจเท่านั้น จ้าวเหิงดึงผ้าป่านออก ทหารนายนั้นก็ราวกับปลาที่ขาดน้ำ ล้มพับอ่อนปวกเปียก หอบหายใจอย่างหนัก ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น ราวกับเพิ่งถูกลากขึ้นมาจากน้ำ สายตาของเขาเลื่อนลอย เห็นได้ชัดว่าเจ็บปวดจนแทบจะหมดสติ

จ้าวเหิงสีหน้าไม่เปลี่ยน รีบใช้ผ้าป่านแห้งที่สะอาดอีกผืน พันบาดแผลให้เขาอย่างระมัดระวัง ท่วงท่าคล่องแคล่วและนุ่มนวล