บทที่ 195 ขวดละหนึ่งร้อยตำลึง เมืองหลวงแย่งกันซื้อ

โจวโหย่วเถียนและจางแขนเหล็กสบตากัน บนใบหน้าที่หยาบกร้านซึ่งเต็มไปด้วยร่องรอยของลมฝนและควันไฟของทั้งสองคน บัดนี้ ร่องรอยเหล่านั้นเต็มไปด้วยความตกตะลึงอย่างใหญ่หลวง

ใช้ทรายและดินเหนียวทำแม่พิมพ์ ความคิดนี้ราวกับเสียงฟ้าร้อง ระเบิดกึกก้องขึ้นในสมองของพวกเขาที่ถูกหล่อหลอมด้วยน้ำเหล็กและไฟเตามาหลายสิบปี ต้นทุน ต่ำจนแทบไม่ต้องนำมาคิด การผลิต ง่ายดายจนเด็กฝึกงานก็ทำได้ และยังเป็นแบบใช้ครั้งเดียวทิ้ง ไม่ต้องกังวลเรื่องการสึกหรอ ไม่ต้องคอยดูแลรักษาเหมือนบรรพบุรุษอย่างแม่พิมพ์เหล็กราคาแพงเหล่านั้น

สัญชาตญาณจากประสบการณ์ช่างฝีมือหลายปีบอกว่า วิธีนี้... เป็นไปได้! ริมฝีปากของโจวโหย่วเถียนขยับไปมา ลำคอเหมือนถูกทรายแห้งๆ อุดตัน เสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าอย่างยิ่ง “นี่... จะทำได้จริงหรือขอรับ”

ความคิดนี้บ้าบิ่นเกินไป เกือบจะเป็นการเหยียบย่ำทักษะฝีมือที่บรรพบุรุษถ่ายทอดกันมา รวมไปถึงกฎเกณฑ์ที่ศักดิ์สิทธิ์มิอาจล่วงละเมิดเหล่านั้น ให้แหลกละเอียดอยู่ใต้ฝ่าเท้า “ลองดู ก็รู้เองไม่ใช่หรือ”

น้ำเสียงของจ้าวเหิงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดที่ไม่อาจโต้แย้ง ราวกับสิ่งที่พูดออกมาไม่ใช่การคาดเดา แต่เป็นข้อเท็จจริงที่ได้รับการพิสูจน์มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน สายตาที่คมกริบของเขาหันไปทางจางแขนเหล็ก น้ำหนักในแววตานั้นทำให้ช่างตีเหล็กอันดับหนึ่งของค่ายต้องยืดหลังตรงโดยไม่รู้ตัว