บทที่ 196 ท่านอ๋องน้อยเสด็จ อันธพาลสงบเสงี่ยม

หัวใจของเสิ่นจือเวยดิ่งวูบ แต่รอยยิ้มแบบคุณชายเจ้าสำราญอันเป็นเอกลักษณ์บนใบหน้ากลับยิ่งสดใสขึ้นอีกหลายส่วน เขารินสุราชั้นดีจากหลานหลิงใส่ถ้วยให้เว่ยจื่ออังด้วยตนเอง แล้วโค้งตัวยื่นส่งให้อย่างนอบน้อม

“คุณชายเว่ย ท่านกล่าวเช่นนี้ มิกล้ารับไว้จริงๆ การที่ท่านให้เกียรติมาเยือนหอลั่นเยว่ของข้าน้อย ก็ถือเป็นการไว้หน้าข้าน้อยอย่างที่สุดแล้ว” ท่าทีของเขาถ่อมลงจนต่ำเตี้ยเรี่ยดิน น้ำเสียงนอบน้อมจนแทบจะมุดลงไปในฝุ่นผง “เพียงแต่ ‘ชิงเฟิงรัม’ นี้ มันหายากมากจริงๆ พวกพี่ชายท่านอื่นๆ ก็บีบคั้นมาหนัก ข้าน้อยจนปัญญาจริงๆ...”

“อย่ามาใช้ลูกไม้นี้กับนายน้อยอย่างข้า!” เว่ยจื่ออังไม่แม้แต่จะชายตามอง สะบัดแขนวูบ!

เพล้ง! ถ้วยกระเบื้องเคลือบสีครามชั้นดี ตกแตกกระจายบนพรมราคาแพง น้ำเหล็กสีอำพันซึมกระจายออกไป กลิ่นเหล้าหอมฟุ้งผสมผสานกับความกระอักกระอ่วน อบอวลไปทั่วห้องส่วนตัว บรรยากาศภายในห้อง ลดต่ำลงจนถึงจุดเยือกแข็งในทันที

“นายน้อยอย่างข้า ขอถามเจ้าแค่คำเดียว ยังมีอีกหรือไม่!” ดวงตาของเว่ยจื่ออังจ้องเขม็งไปที่เสิ่นจือเวย สายตานั้นแฝงไว้ด้วยแรงกดดันที่มิอาจปฏิเสธได้ ราวกับหมาป่าหิวโหยที่ล็อกเป้าหมายเหยื่อไว้แล้ว