บทที่ 197 ของล้ำค่าจากต่างแดน ท่านอ๋องน้อยเปิดเผยความลับสวรรค์

หลี่จิงอวี๋เดินเข้ามาอย่างเกียจคร้าน สายตากวาดมองกล่องไม้จันทน์สีม่วงในอ้อมแขนของเว่ยจื่ออังแวบหนึ่ง แล้วหลุบตาลงมองคราบเหล้าและเศษกระเบื้องที่แตกกระจายเกลื่อนพื้นพรม มุมปากยกยิ้มอย่างนึกสนุกยิ่งขึ้น

“เป็นอะไรไป” ทันทีที่เขาเอ่ยปาก น้ำเสียงที่เอื่อยเฉื่อยเป็นเอกลักษณ์นั้นก็แผ่ซ่านไปทั่วห้องรับรอง เจือจางไอสังหารที่แข็งค้างอยู่ก่อนหน้านี้ให้เบาบางลง “ข้ามาช้าไปรึ พลาดละครฉากเด็ดไปแล้วหรือไร”

เว่ยจื่ออังแค่นเสียงเย็นชา กล้ามเนื้อบนใบหน้าที่อวดดีนั้นเกร็งแน่น เขาลุกขึ้นจากที่นั่ง ประสานมือคารวะให้หลี่จิงอวี๋อย่างขอไปที ท่าทางแข็งทื่อ “ที่แท้ก็เป็นท่านอ๋องน้อย”

เสียงของเขาแห้งผาก แฝงไว้ด้วยความเป็นศัตรูอย่างไม่ปิดบัง “ไม่มีละครเด็ดอะไรหรอก ก็แค่คุยเล่นกับนายน้อยเสิ่น ถามไถ่ถึงที่มาที่ไปของ ของล้ำค่าจากต่างแดน นี้เท่านั้นเอง”

เขาจงใจเน้นเสียงหนักที่คำว่า “ของล้ำค่าจากต่างแดน” ทุกคำราวกับตะปูเหล็กอาบยาพิษ ไม่เพียงแต่พูดให้เสิ่นจือเวยฟัง แต่ยังเป็นการแสดงจุดยืนของตนเองต่อหลี่จิงอวี๋ด้วยว่า— เรื่องนี้ เขาไม่คิดจะเลิกราง่ายๆ