บทที่ 198 ปัญหาใหญ่ตามมา นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น

เสิ่นจือเวยไม่ได้ตอบในทันที เขาหลุบตาลง มองดูมือทั้งสองข้างที่วางอยู่บนหัวเข่า ปลายนิ้วลูบไล้ลายเมฆนูนบนชุดคลุมผ้าไหมโดยไม่รู้ตัว สัมผัสที่ลื่นมือนั้นในขณะนี้กลับนำมาซึ่งความกระวนกระวายใจ

ในห้องส่วนตัวเงียบสงัดจนน่ากลัว แม้แต่เสียงลมแผ่วเบานอกหน้าต่าง ก็ยังฟังดูชัดเจนผิดปกติ เสียงเดียวที่ดังขึ้น คือเสียงข้อนิ้วของหลี่จิ่งอวี๋ที่เคาะลงบนโต๊ะอย่างไม่ช้าไม่เร็ว ต็อก ต็อก ต็อก ทุกเสียง เคาะลงบนจังหวะการเต้นของหัวใจเขาอย่างแม่นยำ ทำให้เขาไม่อาจหลบเลี่ยง ไม่อาจขอไปที

เขารู้ดีว่า หลี่จิ่งอวี๋ไม่ใช่เว่ยจื่ออัง กับเว่ยจื่ออัง เขาสามารถพูดจาเหลวไหล ใช้คำพูดที่เตรียมไว้แล้วไปต่อกรด้วย ต่อให้ถูกจับได้ ก็เป็นเพียงเกมผลประโยชน์และการปะทะกัน แต่กับหลี่จิ่งอวี๋ สหายที่คบหากันมาหลายปีตั้งแต่เขายังไม่ได้กุมอำนาจลับของสี่ไห่ทง คำพูดจอมปลอมเหล่านั้นไร้ผล นั่นไม่เพียงแต่เป็นความโง่เขลา แต่ยังเป็นการดูหมิ่นมิตรภาพของพวกเขาทั้งสองด้วย

สายตาของหลี่จิ่งอวี๋ ใสกระจ่างและทะลุปรุโปร่ง ราวกับสามารถมองทะลุการปลอมแปลงทั้งหมดของเขา ภายใต้เปลือกนอกที่เกียจคร้านนั้น คือหัวใจที่หลักแหลมและเข้าใจโลกยิ่งกว่าใคร การโกหกต่อหน้าเขา คือการกระทำที่โง่เขลาที่สุดในใต้หล้า

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ราวกับยาวนานชั่วกัปชั่วกัลป์ ในที่สุดเสิ่นจือเวยก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น บนใบหน้าที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มไร้ที่ติอยู่เสมอนั้น บัดนี้กลับเผยความเหนื่อยล้าและความขมขื่นที่หาได้ยากออกมา เขาสบตากับสายตาที่มองทะลุทุกสิ่งของหลี่จิ่งอวี๋ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก สุดท้าย ก็พยักหน้าช้าๆ