บทที่ 199 ขโมยในบ้าน ความลับสำคัญรั่วไหล

เขาเดินทอดน่องกลับมาที่ที่นั่งประธาน นั่งลงอีกครั้ง รินน้ำชาที่เย็นชืดไปนานแล้วให้ตัวเอง จิบอย่างเชื่องช้า จากนั้นถึงได้เอ่ยปากอย่างไม่รีบร้อน “เว่ยจื่ออังคือหมาบ้า แต่พ่อของมัน เว่ยอู๋หยา คือเสือร้ายที่กินคนโดยไม่คายกระดูก หมาบ้ากัดคน แค่เจ็บ อย่างมากก็แค่แผลถลอก แต่ถ้าเสือจะกินเจ้า แม้แต่เศษกระดูกก็ไม่เหลือ”

เหล่าคุณชายเจ้าสำราญคนอื่นๆ ในห้องรับรอง ต่างก็หาข้ออ้างขอตัวจากไปทีละคนอย่างรู้กาละเทศะ ตั้งแต่ตอนที่หลี่จิงอวี๋และเสิ่นจือเวยเริ่มสนทนากันแล้ว ในขณะนี้ ห้องรับรองที่กว้างขวางจึงเหลือเพียงพวกเขาสองคน บรรยากาศกลับยิ่งดูหนักอึ้งกว่าเมื่อครู่เสียอีก

หลี่จิงอวี๋วางถ้วยชาลง ใช้นิ้วเคาะเบาๆ บนโต๊ะ เสียง “ต็อก ต็อก” นั้น เหมือนกับตอนที่เขาบีบคั้นถามเสิ่นจือเวยเมื่อครู่ไม่มีผิดเพี้ยน แต่ในเวลานี้เมื่อเข้าหูของเสิ่นจือเวย มันไม่ใช่เสียงกลองที่เร่งเร้าให้ตายอีกต่อไป แต่เป็นเสียงระฆังเตือนภัย

“เว่ยอู๋หยาต้องการอะไร เจ้าย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ” หลี่จิงอวี๋มองเขา “เขาต้องการ ‘ต้นตอ’ แหล่งขุมทรัพย์ที่ไม่อยู่ในการควบคุมของเขา แต่สามารถผลิตกำไรมหาศาลออกมาได้ เขาจะไม่ลงมือกับตระกูลเสิ่นของเจ้าโดยตรง วิธีการกินแบบนั้นมันน่าเกลียดเกินไป และจะทำให้พวกผู้ตรวจการในราชสำนักที่จ้องจับผิดเขาอยู่หาเรื่องได้”

“เขาจะใช้วิธีต้มกบในน้ำอุ่น” มุมปากของหลี่จิงอวี๋ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่เย็นชา “ตรวจสอบภาษีของเจ้า กักกันเส้นทางการค้าของเจ้า ทำให้เรือของสี่ไห่ทงออกทะเลไม่ได้ ทำให้สินค้าจากทางใต้ของเจ้าเข้าเมืองหลวงไม่ได้ วิธีการมีเยอะแยะ จนกว่าจะบีบเจ้าให้จนตรอก ให้เจ้ายินยอมพร้อมใจ มอบ ‘ต้นตอ’ นั้นใส่พานถวายด้วยสองมือของตนเอง”