บทที่ 200 รหัสลับแจ้งข่าว เงินสามแสนตำลึงเพื่อรักษาชีวิต

การหยั่งเชิงของตระกูลเว่ยได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ก้าวต่อไป ย่อมต้องเป็นการปฏิบัติการที่รุนแรงดุจสายฟ้าฟาด เขามิอาจคาดเดาได้ว่าเว่ยอู๋หยาจะใช้วิธีการใดในการตามหาค่ายชิงเฟิง แต่อาศัยอำนาจของจวนอัครเสนาบดี การจะหาค่ายโจรแห่งหนึ่งพบก็เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น เขาต้องให้จ้าวเหิงเตรียมตัวรับมือล่วงหน้า!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เสิ่นจือเวยก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาหยิบชุดเครื่องเขียนสี่อย่างชุดใหม่ออกมาจากช่องลับ นี่คือเครื่องมือที่เขาใช้เขียนจดหมายลับที่สุด เขากางกระดาษหนังเหนียวที่บางเฉียบออก จุ่มหมึกสูตรพิเศษจนชุ่ม ปลายพู่กันจ่ออยู่เหนือกระดาษ แต่กลับลังเลไม่ยอมจรดลงไปเสียที

จะเขียนอย่างไรดี หากจดหมายถูกดักจับได้ มันก็จะกลายเป็นยันต์สั่งตายของค่ายชิงเฟิงทันที ห้ามเอ่ยถึงตระกูลเว่ย ห้ามเอ่ยถึงจวนอัครเสนาบดี หรือแม้แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงก็ห้ามเอ่ยถึง เขาต้องใช้รหัสลับที่จ้าวเหิงอ่านแล้วเข้าใจ แต่คนนอกอ่านแล้วงุนงงสับสน เพื่อถ่ายทอดข่าวกรองที่เกี่ยวพันถึงความเป็นความตายนี้ ชายผู้นั้น มองการณ์ไกลกว่าเขา ทะลุปรุโปร่งกว่าเขา

ในใจของเสิ่นจือเวยมั่นคง ปลายพู่กันจรดลงในที่สุด เขาไม่ได้เขียนถึงเหตุการณ์ที่เป็นรูปธรรมใดๆ เขียนเพียงประโยคเดียวว่า: “พยัคฆ์ร้ายได้กลิ่นกุหลาบแล้ว คำพูดล้อเล่นในวันวานเกรงว่าจะเป็นจริง คำของท่านยังก้องอยู่ในหู กิจการค้าขายชะลอไว้ก่อน ควรเสริมสร้างสระน้ำให้ลึก เพื่อหลบเลี่ยงพญามังกร”

เพียงสามสิบกว่าคำ แต่เสิ่นจือเวยกลับพินิจพิเคราะห์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกตัวอักษรราวกับเนื้อที่เฉือนออกมาจากหัวใจของเขา เขาค่อยๆ เป่าหมึกให้แห้ง หมึกสูตรพิเศษแข็งตัวอย่างรวดเร็วบนกระดาษหนังบางเฉียบ ปรากฏเป็นสีเข้มทึบ เขาไม่ได้ใช้ครั่งธรรมดา แต่กลับหยิบลูกเทียนไขเล็กๆ ออกมาจากช่องลับที่มิดชิดกว่า ม้วนกระดาษเป็นม้วนเล็กๆ ยัดใส่เข้าไปในลูกเทียนไข แล้วใช้อุณหภูมิร่างกายหลอมปิดปากจนแนบเนียนไร้ร่องรอย