บทที่ 201 บัลลังก์มังกรกำลังหนาวเหน็บ เว่ยเซี่ยงสั่งสอนบุตร

“เพล้ง—!” เสียงแตกกระจากที่บาดแก้วหูดังสนั่นหวั่นไหว แจกันลายกิ่งก้านดอกบัวสีเขียวไข่กาจากเตาเผาหลวงในราชวงศ์ก่อน แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ บนพื้นกระเบื้องอันวิจิตรตระการตาของจวนอัครเสนาบดี เศษกระเบื้องกระเด็นกระดอน เกือบจะบาดแก้มของเหล่าสาวใช้และบ่าวไพร่ที่คุกเข่าอยู่เต็มพื้น

หน้าอกของเว่ยจื่ออังกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ใบหน้าที่มักจะเย่อหยิ่งจองหองอยู่เสมอ บัดนี้เต็มไปด้วยสีแดงก่ำจากความอัปยศอดสูและความโกรธเกรี้ยว ทันทีที่กลับมาจากหอล่านเยว่และก้าวเข้าสู่ลานบ้านของตนเอง เขาก็ราวกับถังดินปืนที่ถูกจุดชนวน ระบายไฟโทสะในใจทั้งหมดลงบนสิ่งของไร้ชีวิตเหล่านี้

“ไอ้สวะ! สวะกันทั้งนั้น!” เขาคำรามลั่น เตะเก้าอี้ไม้พะยูงม่วงทรงกลมที่อยู่ข้างกายล้มคว่ำ บ่าวไพร่ตัวสั่นเทาราวกับตะแกรงร่อนแป้ง ก้มหน้าแนบชิดติดพื้น แม้แต่การหายใจก็ยังรู้สึกว่าเป็นความผิด พวกเขาไม่รู้ว่าวันนี้นายน้อยไปได้รับความอยุติธรรมใหญ่หลวงอะไรมาข้างนอก รู้เพียงแต่ว่าในขณะนี้หากใครกล้าเงยหน้าขึ้น คนต่อไปที่จะถูกเตะคว่ำ อาจจะเป็นตนเอง

ในสมองของเว่ยจื่ออัง ภาพเหตุการณ์ในห้องรับรองหอล่านเยว่ฉายซ้ำไปซ้ำมา ท่าทางเกียจคร้านไม่ยี่หระของหลี่จิงอวี๋ แต่กลับกดดันจนเขาหายใจไม่ออก ใบหน้าของเสิ่นจือเวยที่เปลี่ยนจากความหวาดกลัวเป็นความโล่งใจ และใบหน้าของเหล่าลูกหลานขุนนางที่เมื่อครู่ยังรุมล้อมประจบสอพลอเขา แต่พริบตาต่อมาก็สลายตัวหนีหายไปราวกับฝูงนกแตกรัง

ความอัปยศ! ความอัปยศอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน! เขา เว่ยจื่ออัง บุตรชายของอัครเสนาบดีฝ่ายขวาผู้ยิ่งใหญ่ เดินกร่างในนครหยกไม่มีใครกล้าว่ากล่าวแม้แต่ครึ่งคำ แต่วันนี้ เพียงเพื่อเหล้าไม่กี่ขวด กลับถูกพ่อค้าคนหนึ่งและท่านอ๋องน้อยที่พึ่งพาบารมีญาติ ร่วมมือกันทำให้ขายหน้า!