บทที่ 202 เงินก้อนโตสามแสนตำลึง

หลายวันต่อมา ณ ค่ายชิงเฟิง หิมะฤดูหนาวที่ตกลงมาอย่างต่อเนื่องห่อหุ้มทั่วทั้งเทือกเขาเทียนเฟิงไว้ด้วยอาภรณ์สีเงินหนาเตอะ ฟ้าดินขาวโพลนไปหมด อากาศหนาวเหน็บจนน้ำกลายเป็นน้ำแข็ง หิมะหนาปิดกั้นภูเขา อย่าว่าแต่คนเลย แม้แต่ร่องรอยของนกและสัตว์ป่าก็ยังมองไม่เห็น นี่คือหิมะแรกของต้นฤดูหนาว

จ้าวเหิงหาห้องพักห้องหนึ่งในพื้นที่เดิมของค่ายสามดาบไว้สำหรับตนเองโดยเฉพาะ ที่นี่อยู่ใกล้กับค่ายช่างฝีมือที่สร้างขึ้นใหม่ เตาไฟในห้องลุกโชน ขับไล่ความหนาวเย็นออกไปจนหมด เขาก้มตัวลงที่โต๊ะ อาศัยแสงไฟที่อบอุ่น ก้มหน้าวาดแผนผังโครงสร้างของค้อนพลังน้ำแบบใหม่ ของสิ่งนี้หากสร้างเสร็จ ประสิทธิภาพในการตีอาวุธและชุดเกราะในค่ายจะพุ่งสูงขึ้นแบบก้าวกระโดด

ภายนอกห้อง ลมหนาวหอบเอาเกล็ดหิมะฟาดกระทบหน้าต่างดังเปาะแปะๆ เสียงนั้นทั้งถี่และเร่งรีบ ไม่เหมือนเสียงลม แต่เหมือนจังหวะกลองที่เร่งเร้าความตาย

“ปัง! ปัง ปัง!” เสียงทุบประตูที่เร่งรีบจนแทบจะบ้าคลั่ง ขัดจังหวะความคิดของเขาอย่างรุนแรง ทะลุผ่านเสียงลมพายุที่หวีดหวิว กระแทกเข้ามาในแก้วหูอย่างจัง

“ท่านอาจารย์จ้าว! ท่านอาจารย์จ้าว!” เป็นเสียงของหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนภูเขา เสียงตะโกนแหบพร่านั้นเจือไปด้วยความร้อนรนราวกับฟ้าถล่ม อากาศเลวร้ายขนาดนี้ จะมีเรื่องด่วนอะไรได้