บทที่ 203 จะสู้ตายรึ เจ้าเอาอะไรไปสู้

สถานะของนางช่างน่าอึดอัดเหลือเกิน อดีตบุตรสาวคหบดีแห่งอำเภอซานหยาง ผู้เกือบจะได้เป็นฮูหยินเจ้าของค่ายของเฮยซานเซียว ทำให้นางดูแปลกแยกและเข้ากันไม่ได้กับสภาพแวดล้อมที่เรียบง่ายและป่าเถื่อนแห่งนี้

จ้าวเหิงคิดว่า การให้นางไปดูแลเสี่ยวอู่ อาจจะเป็นทางเลือกที่ไม่เลว ประการแรก งานนี้ต้องอาศัยความละเอียดรอบคอบ เหมาะสมกับหญิงสาวที่มีจิตใจละเอียดอ่อนอย่างนาง ประการที่สอง ก็เพื่อให้นางมีอะไรทำ จะได้รู้สึกว่าตนเองมีที่ทางและเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่

เขาหันหลัง เดินมุ่งหน้าไปยังเรือนพักของสตรีที่หลังเขา ในเวลานี้ ห้องของซูหว่านเอ๋อร์ก็จุดตะเกียงน้ำมันสว่างอยู่เช่นกัน นางกำลังนั่งอยู่หน้ากระจกทองแดงบานเล็ก มองดูใบหน้าที่ซีดเซียวและแปลกตาของตนเองในกระจก นางมาอยู่ที่ค่ายชิงเฟิงได้สักพักแล้ว จากความหวาดกลัวและความสับสนในตอนแรก จนถึงตอนนี้... คือความด้านชา

นางปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกคนชั่วข่มเหงรังแกอีก คนในค่ายแม้จะดูดุร้าย แต่ก็ไม่มีใครล่วงเกินนาง แต่นางกลับรู้สึกว่า แม้จะมีกินมีใช้ไม่ขาด แต่ตนเองกลับเข้ากับโลกภายนอกที่กำลังคึกคักร้อนแรงนั้นไม่ได้เลย นางทำอะไรไม่เป็น ช่วยอะไรไม่ได้ อยู่ที่นี่ ประโยชน์เพียงอย่างเดียวของนาง ดูเหมือนจะเป็นการช่วยกินข้าวให้หมดไปวันๆ ความรู้สึกไร้ค่านี้ ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวยิ่งกว่าตอนที่ถูกเฮยซานเซียวจับตัวไปเสียอีก

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เสียงเคาะประตูดังขึ้น ไม่หนักไม่เบา เป็นจังหวะที่มั่นคง ซูหว่านเอ๋อร์สะดุ้งโหยง ดึกป่านนี้แล้ว จะเป็นใครกัน นางกำชายเสื้อแน่นด้วยความประหม่า ถามเสียงเบา “ใคร... ใครเจ้าคะ”