บทที่ 204 หน้าไม้กลเทวะหมดฤทธิ์ ชุดเกราะนี้ไร้เทียมทาน

จ้าวเหิงเงียบไปครู่หนึ่ง รวบตั๋วเงินสามแสนตำลึงบนโต๊ะขึ้นมา แล้วยื่นให้ถานไถหมิงเยว่ “เงินนี้ เก็บไว้ให้ดี เงินก้อนนี้จะเก็บไว้ไม่ได้ ต้องรีบใช้จ่ายออกไปทันที เปลี่ยนให้เป็นอาวุธ เป็นชุดเกราะ เป็นเสบียงอาหาร!”

เขาลุกขึ้นยืน เดินไปเดินมาในห้องโถง สมองหมุนเร็วรี่ ชื่อ “เว่ยอู๋หยา” สามคำนี้ ราวกับขุนเขาที่กดทับลงบนหัวใจของทุกคนในหอประชุม จ้าวเหิงรู้สึกถึงแรงกดดันอย่างหนึ่ง ความรู้สึกเร่งเร้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เวลาไม่พอ

“ต้องเร่งมือ” จ้าวเหิงหยุดฝีเท้าที่เดินวน เสียงไม่ดัง แต่กลับทำให้เสียงแตกเปรี๊ยะของถ่านไฟในห้องเงียบหายไป “ขยายกองทัพ เตรียมพร้อมรบ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ห้ามหยุดพักแม้แต่วินาทีเดียว”

สายตาของจ้าวเหิงกวาดมองถานไถหมิงอวี่ มองถานไถหมิงเยว่ สุดท้ายก็หยุดลงที่ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยของถานไถหมิงเลี่ย “พี่ใหญ่ เมื่อก่อนเว่ยอู๋หยาช่วงชิงทุกสิ่งทุกอย่างไปจากตระกูลถานไถ บีบให้พวกท่านต้องถอยร่นเข้ามาในป่าลึกแห่งนี้” น้ำเสียงของจ้าวเหิงราบเรียบ “ตอนนี้ มันมาอีกแล้ว”

จ้าวเหิงหยุดไปครู่หนึ่ง ให้เวลาพวกเขาได้ซึมซับน้ำหนักของคำพูดประโยคนี้ “สองทางเลือก คุกเข่าลง ขอร้องให้มันเมตตา ปล่อยค่ายชิงเฟิงไป” “หรือว่า...” “ทำให้มันต้องชดใช้หนี้เลือดที่ติดค้างตระกูลถานไถคืนมา ทั้งต้นทั้งดอก”