บทที่ 207 เลี้ยงสุนัขไว้ในที่ว่าการ

ถานไถหมิงเลี่ย เฉินซานหยวน และโซ่วโหว ต่างก็เงยหน้าขึ้นมองหน้ากันเลิ่กลั่ก นายอำเภอ? ขึ้นเขามาด้วยตนเอง? นี่มันพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกชัดๆ

“เขาพาคนมาเท่าไหร่” ถานไถหมิงเลี่ยถามต่อทันที สัญชาตญาณระแวดระวังของคนกรำศึกตื่นตัวขึ้นมา “แค่ตัวเขาคนเดียว กับคนขับรถม้าอีกคนหนึ่งขอรับ อ้อ เขายังนำจดหมายมาด้วยฉบับหนึ่ง บอกว่าต้องส่งให้ถึงมือหัวหน้าใหญ่ด้วยตนเอง” ลูกสมุนพูดพลางล้วงจดหมายที่ปิดผนึกด้วยครั่งออกมาจากอกเสื้อ ประคองด้วยสองมือส่งให้

ถานไถหมิงเลี่ยรับจดหมายมา ไม่ได้เปิดอ่านในทันที แต่กลับโบกมือ “ ‘เชิญ’ ตัวคนไปไว้ที่ศาลารับแขกตรงกลางเขา ดูแลต้อนรับให้ ‘ดี’ ห้ามให้เขาเดินขึ้นมาอีกแม้แต่ก้าวเดียว ส่งคนเฝ้าจับตาดูให้แน่นหนา หากมีความเคลื่อนไหวผิดปกติ ให้รีบมารายงานทันที!”

“ขอรับ!” ลูกสมุนรับคำสั่งแล้วจากไป

“นายอำเภอขึ้นเขามาเอง ในน้ำเต้าขายยาอะไรกันแน่” เฉินซานหยวนลูบคาง สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง “พังพอนไปอวยพรไก่ ไม่ได้หวังดีแน่” โซ่วโหวแค่นเสียงเย็นชา “แปดเก้าส่วนคงจะพุ่งเป้ามาที่ ‘ถนนปลอดภัย’ ของพวกเรา”