บทที่ 341 แผนลวงสะท้านฟ้า ตบตาข้ามสมุทร

หาก... หากสิ่งที่จ้าวเหิงพูดเป็นความจริง เช่นนั้นเขา เกิ่งคุน ก็จะกลายเป็นคนบาปชั่วกัลปาวสานผู้ชักศึกเข้าบ้าน! พี่น้องแปดพันคนที่เขาพามาด้วย ก็จะต้องแบกรับมลทินที่ไม่มีวันล้างออกไปชั่วชีวิต! “มะ... ไม่ได้!” เกิ่งคุนกระโจนลุกขึ้นจากพื้นอย่างแรง ดวงตาแดงก่ำราวกับสัตว์ป่าที่ติดกับดัก “ข้าจะพาทหารกลับไปเดี๋ยวนี้! ข้าจะกลับไปบั่นคอไอ้ลูกหมาจางเฉิงเย่เดี๋ยวนี้!” พูดจบ เขาก็หันหลังทำท่าจะพุ่งออกไป

“หยุดเดี๋ยวนี้!” จ้าวเหิงตะโกนเสียงต่ำ เข้าขวางหน้าเขาไว้ “กลับไป? ท่านจะกลับไปอย่างไร?” จ้าวเหิงถามเสียงเย็น “กลับไปตอนนี้ ท่านจะอธิบายอย่างไร? หากเป่ยตี๋เริ่มโจมตีด่านหูเหลาแล้ว ทันทีที่ท่านโผล่หัวไป จางเฉิงเย่จะยัดข้อหาละทิ้งหน้าที่ให้ท่านทันที จับกุมท่านคาที่! แต่หากเป่ยตี๋ยังมาไม่ถึง เขาจะถามหาหัวของโจรที่ท่านไปปราบ ท่านจะเอาอะไรให้เขาดู? จะบอกเขาว่า ท่านกับหัวหน้าโจรสาบานเป็นพี่น้องกันแล้ว นั่งกอดคอกินเหล้ากันทั้งคืนรึ?” คำถามรัวเป็นชุด ทำให้เกิ่งคุนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่

นั่นสิ เขาขี่หลังเสือแล้วลงไม่ได้ นับตั้งแต่วินาทีที่เขานำทหารแปดพันนายก้าวออกจากด่านหูเหลา เขาก็ตกลงไปในหลุมพรางที่เว่ยอู๋หยาและจางเฉิงเย่ขุดล่อไว้อย่างประณีต เข้าก็ไม่ได้ ถอยก็ไม่ดี ร่างกำยำของเกิ่งคุนสั่นเทาอย่างรุนแรง ความรู้สึกไร้หนทางอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนถาโถมเข้าใส่ทั่วร่าง เขาทำศึกมาครึ่งชีวิต เผชิญหน้าทหารม้าเป่ยตี๋ที่โหดเหี้ยมที่สุดก็ไม่เคยขมวดคิ้ว แต่ตอนนี้ เขากลับรู้สึกถึงความหนาวเหน็บและความสับสนที่แทรกซึมลึกถึงกระดูก “งั้น... งั้นจะทำยังไง?” เขาหันกลับมา มองชายหนุ่มร่างสูงเก้าฟุตผู้นี้ด้วยสายตาเว้าวอนและคาดหวัง ราวกับเชื่อว่าคนหนุ่มผู้มองทะลุทุกอย่างผู้นี้จะมีทางออก “น้องจ้าว หมิงเลี่ย พวกเรา... พวกเราควรทำอย่างไรดี?”

บรรยากาศในห้องโถงหารือค่ายชิงเฟิง หนักอึ้งจนแทบจะกลั่นออกมาเป็นหยดน้ำ ถานไถหมิงเลี่ย, ถานไถหมิงอวี่, ถานไถหมิงเยว่ รวมถึงเฉินซานหยวน, เจ้าลิงผอม และระดับแกนนำค่ายชิงเฟิงก็นั่งกันครบ อีกด้านหนึ่ง คือเกิ่งคุนที่หน้าซีดเผือดราวคนตาย และรองแม่ทัพของเขาที่ถูกเรียกตัวมาด่วน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง รองแม่ทัพผู้นี้ชื่อ เกาสูง อายุสามสิบกว่าปี หน้าตาคมเข้ม แววตาเฉียบคม เป็นคนสนิทที่เกิ่งคุนปลุกปั้นมากับมือ เมื่อเขาได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากเกิ่งคุน ก็ตกใจจนอ้าปากค้าง มือเท้าเย็นเฉียบ เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเบื้องหลังภารกิจ “ปราบโจร” ครั้งนี้ จะซ่อนแผนการสมคบคิดระดับสะเทือนฟ้าดินเอาไว้

“พี่ใหญ่ กุนซือ แม่ทัพเกิ่ง เรื่องนี้ยังมีอะไรต้องหารือกันอีก!” ถานไถหมิงอวี่เป็นคนแรกที่ทนไม่ไหว เขาทุบโต๊ะดังปัง ลุกพรวดขึ้นมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและไอสังหาร “ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็รวมกำลังห้าพันคนของค่ายชิงเฟิง กับทหารยอดฝีมือแปดพันนายของแม่ทัพเกิ่ง บุกกลับไปด่านหูเหลาพร้อมกัน บิดหัวไอ้แก่จางเฉิงเย่ซะ! แล้วพวกเราก็ยึดด่านหูเหลาไว้รักษาการณ์เอง!” คำพูดนี้เต็มไปด้วยความเลือดร้อน ฮึกเหิมตามประสาวัยรุ่น ในสายตาเขา นี่คือโอกาสสวรรค์ประทาน ไม่เพียงล้างแค้นได้ ยังยึดด่านสำคัญไว้ในมือได้อย่างชอบธรรม