บทที่ 340 ห่วงโซ่กลอุบาย อำมหิตกว่าร้อยเท่า

เกิ่งคุนเดินงัวเงียออกมาด้วยผมเผ้ายุ่งเหยิง กลิ่นเหล้ายังติดตัวจางๆ เมื่อคืนเขาดื่มจนภาพตัด ตอนนี้หัวปวดแทบระเบิด ได้ยินเสียงคนคุยกันในลานบ้านจึงออกมาดู "เช้าตรู่ขนาดนี้ คุยอะไรกัน..." เขาพึมพำ แต่พอได้ยินคำว่า "เป่ยตี๋" ร่างกายก็แข็งทื่อ ฤทธิ์สุราที่หลงเหลืออยู่หายวับไปทันที "พวกเจ้า... เมื่อกี้พวกเจ้าพูดว่าอะไร? เป่ยตี๋เป็นอะไร?" เกิ่งคุนรีบเดินเข้ามาถามอย่างร้อนรน จ้าวเหิงมองเขา แล้วทวนสิ่งที่พูดกับถานไถหมิงเลี่ยเมื่อครู่ซ้ำอีกรอบอย่างไม่ตกหล่น

ตลอดการเล่าเรื่องของจ้าวเหิง ใบหน้าของเกิ่งคุนค่อยๆ ซีดเผือดลงเรื่อยๆ จากใบหน้าสี่เหลี่ยมกร้านลมที่เคยว่างเปล่า กลายเป็นตื่นตะลึง และท้ายที่สุดกลายเป็นความหวาดกลัวและสำนึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง สมองที่ยังแฮงค์ของเกิ่งคุนดังก้อง "วิ้ง" เหมือนถูกค้อนที่มองไม่เห็นทุบใส่อย่างจัง เขาเซไปเกาะขอบประตู ดวงตาที่มีเส้นเลือดฝอยแดงก่ำจ้องเขม็งไปที่จ้าวเหิง เหล้าแรงที่กรอกใส่ปากเมื่อคืน ดูเหมือนจะระเหยออกมาเป็นเหงื่อเย็นเยียบซึมผ่านรูขุมขนในพริบตา "เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!" เสียงของเกิ่งคุนแหบแห้ง สั่นเครือโดยไม่รู้ตัว "น้องจ้าว เจ้า... เจ้าคิดมากไปหรือเปล่า? จางเฉิงเย่... เขาก็เป็นแม่ทัพแห่งต้าอวี๋ ถ้าด่านหูเหลาแตก เขาก็จะเป็นคนบาปพันปี! เขาจะทำไปเพื่ออะไร? เขาเอาความกล้าที่ไหนมาทำ?"

เพื่ออะไร? ถามคำนี้ออกมา แม้แต่เกิ่งคุนเองยังรู้สึกว่าน้ำหนักมันเบาหวิว จ้าวเหิงไม่ตอบทันที เพียงมองชายชาตรีกระดูกเหล็กผู้นี้ด้วยสายตาที่ลึกล้ำดั่งบึงน้ำเย็นเฉียบ เขารู้ว่าสำหรับทหารที่สลักเกียรติยศชาติบ้านเมืองไว้ในกระดูก การทรยศหักหลังและแผนชั่วเช่นนี้ บาดลึกยิ่งกว่าดาบที่คมที่สุดในสนามรบ ถานไถหมิงเลี่ยข้างๆ หน้าเขียวคล้ำไปนานแล้ว มือที่กำด้ามดาบมีเส้นเลือดปูดโปน กัดฟันกรอด "เพื่ออะไร?" เสียงของถานไถหมิงเลี่ยเหมือนถูกบีบออกมาจากไรฟัน เต็มไปด้วยความแค้นฝังกระดูก "พี่เกิ่ง ท่านลืมไปแล้วรึ? เก้าปีก่อน ท่านพ่อข้าเฝ้าด่านเยี่ยนอวิ๋น ก็เป็นแม่ทัพต้าอวี๋ไม่ใช่รึ? พี่น้องห้าหมื่นนาย นั่นก็ทหารต้าอวี๋ไม่ใช่รึ? แล้วผลเป็นยังไง!" "เพื่อใส่ร้ายท่านพ่อ เพื่อกำจัดศัตรูทางการเมือง พวกมันยังกล้ายกเมือนด่านเยี่ยนอวิ๋นให้เป่ยตี๋! ห้าหมื่นชีวิต ในสายตาพวกมันมีค่าแค่ผายลม! ตอนนี้ จางเฉิงเย่มันเป็นสุนัขรับใช้เว่ยอู๋หยา มันจะมีอะไรที่ไม่กล้าทำ?"

คำพูดนี้เหมือนหมัดหนักๆ รัวใส่กลางอกเกิ่งคุน โศกนาฏกรรมด่านเยี่ยนอวิ๋นเมื่อเก้าปีก่อน คือแผลใจที่ไม่มีวันหายของเขา เขาเกลียดเว่ยอู๋หยา เกลียดความเน่าเฟะของราชสำนัก แต่เขาไม่เคยคิดว่า จะมีใครกล้าเปิดประตูเมืองชักศึกเข้าบ้านด้วยตัวเอง จ้าวเหิงเห็นว่าได้เวลาแล้ว จึงค่อยๆ เอ่ยปาก เสียงไม่ดัง แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ แฝงพลังแห่งตรรกะที่หักล้างไม่ได้ "แม่ทัพเกิ่ง ท่านลองตรองดูให้ดี ทำไมเว่ยอู๋หยาถึงต้องลงมือกับค่ายชิงเฟิงในเวลานี้? เพราะกองพันพยัคฆ์สามพันนายพ่ายแพ้ในมือเรา เขารู้สึกถึงภัยคุกคาม แต่กองทัพหลวงรักษาพระนครเขาไม่กล้าขยับมั่วซั่ว เพราะเป็นชิ้นปลามันที่ทุกฝ่ายจับจ้อง ดังนั้น เขาจึงคิดแผนพิษ 'ยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัว' ขึ้นมา"

แววตาจ้าวเหิงคมกริบขึ้น เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จ้องตาเกิ่งคุน วิเคราะห์หมากทั้งกระดานทีละจุด "ก้าวแรก ล่อเสือออกจากถ้ำ เขาใช้แค่เอกสารฉบับเดียวที่ไม่ใช่คำสั่งทหารจากกรมกลาโหม ก็สามารถโยกย้ายท่านและทหารฝีมือดีที่สุดแปดพันนายของด่านหูเหลา ให้มาไกลถึงชิงโจวได้ ทำไมต้องเป็นท่าน? เพราะท่านคือคนเก่าคนแก่ของแม่ทัพถานไถ ในสายตาจางเฉิงเย่ ท่านคือแกะดำ คือหนามยอกอก เขี่ยท่านออกไปได้ เขาไม่เสียดายสักนิด" "ก้าวที่สอง แผนเดิมซ้ำรอย เขาคำนวณแล้วว่าปีนี้เป่ยตี๋เจอภัยหิมะ ฤดูใบไม้ผลิปีนี้ต้องขาดแคลนอาหารจนบ้าคลั่งบุกปล้นลงใต้แน่นอน ซึ่งตรงข้ามกับข่าวกรองที่ท่านได้มาว่า 'เป่ยตี๋บาดเจ็บหนัก ไม่มีแรงบุกใต้' โดยสิ้นเชิง ข่าวนี้ใครให้ท่านมา? จางเฉิงเย่ ใช่ไหม? เขาจงใจให้ข้อมูลเท็จ เพื่อให้ท่านวางใจพาไพร่พลออกมา" ริมฝีปากเกิ่งคุนสั่นระริก คำว่า "ใช่" จุกอยู่ที่คอ พูดไม่ออก เขาจำได้ถึงตอนก่อนออกเดินทาง จางเฉิงเย่เรียกเขาไปวิเคราะห์สถานการณ์อย่าง "เปิดอก" ในกระโจมแม่ทัพ น้ำเสียงมั่นใจ สีหน้าห่วงใย พอนึกย้อนกลับไปตอนนี้ ก็รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว