บทที่ 339 การคาดการณ์สะเทือนฟ้า หมาป่าบุกใต้

ด่านหูเหลากำลังพลว่างเปล่า จางเฉิงเย่กล้าดึงทหารยอดฝีมือแปดพันนายของเกิ่งคุนลงใต้ ก็เพราะคำนวณไว้แล้วว่าเป่ยตี๋จะไม่มีการเคลื่อนไหวใหญ่ ทุกอย่างสมเหตุสมผล เชื่อมโยงกันแนบเนียน แต่ในหัวของจ้าวเหิงกลับมีประโยคหนึ่งดังก้องซ้ำไปซ้ำมา: ยิ่งตรรกะสมบูรณ์แบบเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นไปได้ว่าจะซ่อนกับดักที่ลึกกว่านั้น “ท่านพ่อ วันนี้ท่านเป็นอะไรไป? กั่วกั่วพูดด้วยท่านก็ไม่สนใจกั่วกั่วเลย” เสียงไร้เดียงสาของกั่วกั่วแฝงความน้อยใจ นางกระตุกชายเสื้อจ้าวเหิงเบาๆ เถี่ยตั้นเองก็หยุดกวัดแกว่งดาบไม้ มองบิดาด้วยความสงสัย จ้าวเหิงได้สติ ฝืนยิ้มออกมา ลูบหัวกั่วกั่ว “พ่อกำลังคิดอะไรเพลินๆ อยู่ ขอโทษกั่วกั่วนะจ๊ะ มา พ่อเล่นกับเจ้าดีกว่า”

เขาพยายามดึงตัวเองให้จดจ่อกับการละเล่น ทำท่าทางเลียนเสียงสัตว์ต่างๆ จนกั่วกั่วหัวเราะร่าเริงจนตัวงอ เสี่ยวจินกางเห็นดังนั้นก็กระโดดขึ้นมาเกาะไหล่จ้าวเหิง เลียนแบบท่าทางของเขา ส่งเสียงร้องประหลาดๆ ยิ่งเรียกเสียงหัวเราะจากเด็กๆ ได้มากขึ้น เวลานั้น ถานไถหมิงเยว่เดินเข้ามา นางมองดูพ่อลูกสามคนกับลิงหนึ่งตัววิ่งเล่นกันในลานบ้าน มุมปากยกยิ้มอ่อนโยน ทว่า เมื่อสายตาของนางสบกับใบหน้าของจ้าวเหิง รอยยิ้มในแววตาก็ลดลง แม้จ้าวเหิงจะพยายามปกปิด แต่นางก็จับความเคร่งเครียดที่เกาะกินหว่างคิ้วเขาได้อย่างแม่นยำ “สามี ดึกมากแล้ว ให้ลูกๆ ไปพักผ่อนเถอะ” ถานไถหมิงเยว่เอ่ยเสียงเบา ยื่นถ้วยชาให้จ้าวเหิง จ้าวเหิงมองภรรยา อยากจะบอกว่าไม่มีอะไร แต่ก็ชะงักไป ไม่อยากให้นางกังวล แต่เมื่อเจอสายตาห่วงใยของนาง คำโกหกเพื่อความสบายใจเหล่านั้น เขาก็พูดไม่ออก

ถานไถหมิงเยว่เดินมาข้างกายจ้าวเหิง คล้องแขนเขาอย่างนุ่มนวล เงยหน้ามองเขา “สามี ในใจท่านมีเรื่องกังวล” น้ำเสียงนางมั่นใจ ไม่ใช่คำถาม จ้าวเหิงถอนหายใจ กุมมือนางไว้ สัมผัสที่อบอุ่นนุ่มนวลช่วยปลอบประโลมเขาได้บ้าง เขาจึงเล่าความสงสัยและความระแวงต่อตรรกะที่ “สมบูรณ์แบบเกินไป” ให้นางฟังอย่างละเอียด ถานไถหมิงเยว่ฟังเงียบๆ ไม่ขัดจังหวะ รอจนจ้าวเหิงพูดจบ นางจึงเอ่ยปากช้าๆ “ความหมายของสามีคือ เบื้องหลังคำอธิบายที่ดูสมเหตุสมผลนี้ ซ่อนแผนการที่ใหญ่กว่าอยู่อย่างนั้นหรือ?” จ้าวเหิงพยักหน้า “ข้ากังวลว่าเราจะมองข้ามอะไรไป ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ” ถานไถหมิงเยว่ขมวดคิ้วงาม ครุ่นคิด นางนึกถึงตอนที่บิดายังมีชีวิตอยู่ มักจะเล่าเรื่องชายแดนและนิสัยของพวกเป่ยตี๋ให้พี่น้องฟัง

“สามี” จู่ๆ นางก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเหมือนกำลังรำลึกความหลัง “ข้าจำได้ว่าท่านพ่อเคยบอกว่า พวกเป่ยตี๋ทุกปีหลังฤดูเก็บเกี่ยว จะมาแถวด่านเยี่ยนอวิ๋นเพื่อ ‘ตีลมฤดูใบไม้ร่วง (ต่าชิวเฟิง - ปล้นเสบียง)’ ปล้นชิงเสบียงไปตุนไว้สำหรับหน้าหนาว เวลาอื่นนอกจากนั้น น้อยมากที่จะบุกลงใต้ขนานใหญ่” จ้าวเหิงรู้ดีว่า “ตีลมฤดูใบไม้ร่วง” เป็นศัพท์ที่ใช้กันแพร่หลายตามชายแดน หมายถึงการฉวยโอกาสปล้นชิงในช่วงที่ในด่านมีเสบียงอุดมสมบูรณ์หลังเก็บเกี่ยว ได้ยินดังนั้น จ้าวเหิงก็สะดุ้งเฮือก เหมือนนึกอะไรบางอย่างออก “ปล้น...” จ้าวเหิงพึมพำกับตัวเอง ทันใดนั้นก็ตบหน้าผากตัวเองดัง “ปึ้ก” ทำเอาถานไถหมิงเยว่สะดุ้ง “ใช่แล้ว! ปล้น! วัวแพะพวกมันหนาวตายไปตั้งเยอะ ไม่มีอะไรจะกิน ก็ต้องปล้นสิ!” ดวงตาจ้าวเหิงสว่างวาบจนน่าตกใจ เขามองถานไถหมิงเยว่ แววตาเต็มไปด้วยความปิติยินดีและซาบซึ้งใจ

“หมิงเยว่ เจ้าคือยอดภรรยาคู่คิดของข้าจริงๆ! ข้าเข้าใจแล้ว! ข้าเข้าใจแล้ว!” เขาตื่นเต้นจนคว้าตัวถานไถหมิงเยว่มากอด แล้วหอมหน้าผากนางฟอดใหญ่ ความใกล้ชิดกะทันหันทำให้ถานไถหมิงเยว่หน้าแดงระเรื่อ ในใจหวานล้ำ ฉากนี้ บังเอิญตกอยู่ในสายตาของเถี่ยตั้นกับกั่วกั่วที่กำลังแอบกินขนม และเจ้าลิงจอมอยากรู้อยากเห็นเสี่ยวจินกางพอดีเป๊ะ เถี่ยตั้นกับกั่วกั่วรีบเอามือปิดปาก แต่กลั้นขำไม่ไหว เสียงหัวเราะคิกคักลอดผ่านง่ามนิ้วออกมา ไหล่สั่นระริก เสี่ยวจินกางเห็นดังนั้นก็ไม่ยอมน้อยหน้า มันส่งเสียง “เจี๊ยกๆ” กระโดดลงจากม้านั่งหิน ปีนป่ายขึ้นไปบนตัวจ้าวเหิงอย่างรวดเร็ว แล้วทำปากจู๋ยื่นเข้าไปหาหน้าจ้าวเหิงเลียนแบบเขาเปี๊ยบ เหมือนจะบอกว่า “ข้าก็จะเอาจุ๊บด้วย!”